Michael Jackson blijft de koning van de pop

Michael Jackson: History (2 cd's). 1: History Begins (15 Greatest Hits). 2: History Continues. Sony Music 01-474709-10.

De nieuwe dubbel-cd van Michael J, die vandaag is uitgekomen, heeft een protserige hoes, waarop een megalomaan standbeeld van de 36-jarige popster zich verheft tegen een dreigende . In het bijgevoegde, 52 bladzijden tellende boekje worden larmoyante teksten van onder meer Elizabeth Taylor afgewisseld met kitschtekeningen en foto's van Jackson met de groten der aarde. Je kunt je afvragen of een artiest met zo'n slechte smaak en zo weinig zelfkritiek wel een goede plaat kan afleveren.

Ten onrechte. History, het eerste album van Michael Jackson sinds Dangerous (1991), is een verzameling van aanstekelijke, bij vlagen zelfs briljante songs, die bewijst dat Jackson is wat hij altijd heeft willen zijn: 'The King of Pop'. De beste van de vijftien nieuwe nummers op de tweede cd (de eerste is gevuld met Jacksons grootste hits uit de jaren 1979-1991), tonen een in rock, soul en dance excellerende artiest die ongebroken is door het drama dat hem de afgelopen jaren achtervolgde. Of beter: muzikaal ongebroken, want de - inmiddels voor vele miljoenen geschikte - rechtzaak die een 13-jarige jongen wegens ongewenste intimiteiten tegen hem aanspande, heeft wel zijn sporen achtergelaten in zijn songteksten.

Jacksons woede tegen de detectives en de advocaten die hem vanaf augustus 1993 vervolgden, komt meteen naar voren in de opening van History, het ook als single uitgebrachte 'Scream'. Begeleid door zijn zusje Janet, en tegen de achtergrond van een zware bas en een slepende beat, zingt hij teksten als: 'victimized within the scheme/ you try to cope with every lie'. Het refrein van het overigens zeer dansbare nummer is een steeds herhaald 'stop questioning me'; de bezeten, agressieve toon van Jacksons stem is dezelfde als die in het zesde nummer van de cd, 'D.S.', waarin de zanger onder het motto 'they wanna get my ass/ dead or alive' tekeergaat tegen de man die hem heeft aangeklaagd.

Ook de schandaalpers, die gretig verslag heeft gedaan van zijn verslaving aan pijnstillers, zijn vermeende pedofilie en zijn zogenaamde gelegenheidshuwelijk met de dochter van Elvis Presley, moet er op History aan geloven. In 'Tabloid Junkie', door de tempowisselingen en het pakkende refrein een van de hoogtepunten van het album, waarschuwt hij zijn luisteraars: 'Just because you read it in a magazine/ or see it on a TV screen/ don't make it factual, actual'. En mocht hij soms een beetje vreemd overkomen, zo zingt hij in de misselijkmakende ballad 'Childhood', bedenk dan hoe ellendig zijn jeugd is geweest. Dit laatste wordt in het cd-boekje nog onderstreept door een eigengemaakte (?) tekening van het kindsterretje Michael Jackson ineengedoken in een hoek.

Pathetiek is Michael Jackson nooit vreemd geweest, en ook History loopt er van over. Niet alleen sommige teksten geven je plaatsvervangende schaamte, ook ten minste drie van de ballads. Dat is geen nieuws, voor wie zich van zijn voorgaande albums nog 'She's Out Of My Life' of 'Heal The World' herinnert. Verrassender is het dat op History ook twee rustige nummers staan die wel het aanhoren waard zijn. Als je bij 'Earth Song' de huilerige tekst wegdenkt, houd je een prachtige compositie over, en 'Little Susie', dat begint met een lang citaat uit het Requiem van Maurice Duruflé, is zelfs de eerste Jackson-ballad die me ooit een brok in de keel heeft gegeven.

Maar de grootste kracht van History ligt toch in de hardere nummers, waarop hiphop- en technoritmes worden samengesmolten tot een opzwepend geluid dat dwingt tot dansen. De luisteraar mag zich dan ergeren aan de tussenliggende uitstapjes naar Hollywood-sentiment, of aan het verwarrende titelnummer (dat met zijn geluidscollages doet denken aan 'Revolution 9' van de Beatles) - alleen een pophater zal ontkennen dat Michael Jackson met 'History' een cd heeft gemaakt die lang zal naklinken.