LAILA ABID (18), HERKANSING; 'School zal ik missen'

Examen: MAVO D-examen op de Rembrandt scholengemeenschap in Leiden

Vakken: Nederlands, Engels, Geschiedenis, Frans, Wiskunde en Economie

Toekomst: Gaat op het Leids Holtlandcollege HAVO combineren met twee MBO-vakken, voor een baan in de juridische dienstverlening.

“De zenuwen kwamen pas na de examens. Toen het wachten begon, twee weken lang. De laatste dagen ging ik iedere ochtend naar school, bij leraren zeuren of ze de cijfers al wisten. Die centrale examens waren namelijk best wel heftig. Economie ging niet goed en geschiedenis al helemaal niet. Dat was over Hitler en de Nederlandse opstand in de zestiende eeuw. We moesten een brief schrijven aan een vriendin in Antwerpen, alsof we in die tijd leefden, weet je wel. Of zij dan naar Amsterdam kwam, want de Spanjaarden vielen niet meer aan. Is dit wel geschiedenis, dacht ik nog. Zo had ik het niet geleerd hier op de bank samen met mijn vriendinnen.

Het was dus geschiedenis. Ik hoorde dinsdagmiddag van de buren dat ik een 3,9 had gehaald, viertiende te weinig voor een zes op mijn eindlijst. We hebben geen telefoon en daarom had de school hun maar de cijfers doorgebeld. Ook economie werd een vijf. En omdat ik daar veel slechter in ben, ga ik geschiedenis herkansen. Dinsdag. De leraar heeft me allemaal videobanden in mijn handen gestopt met documentaires over de opstand. Lief, hè? Die school zal ik vast ontzettend missen als ik slaag. De hele klas doet alles met elkaar: uit eten gaan, naar een schoolavond, naar het strand, wat drinken, naar de kermis.

De meesten kennen elkaar heel lang, al vanaf de basisschool. Dan zie je elkaar veranderen. Ik ook, hoor. Op mijn tweede kwam ik uit Marokko naar Nederland, tot vorig jaar bleef ik best nog kinderlijk. Ik dacht heel anders, nee, ik dacht niet. Over alles moest ik een opmerking maken, klieren, feesten je weet wel. We hadden een gang. Of nou ja, een groepje meisjes, we schreeuwden hard en deden niets. Ik noemde mezelf Black Girl, het stond op mijn tas, onder brieven, en overal op muren. Maar in 4 MAVO werd het anders. Je moest hard werken en op school de krant lezen. Dan denk je meer. Amsterdamse leerlingen hadden bijvoorbeeld racistische dreigbrieven gehad. Protesteren prima, maar kwetsen of pijn doen gaat te ver. Mij maakt het niet bang. Ik zal nooit toegeven. Maar ik moet er bij zeggen dat ik nog nooit bedreigd ben en ook mijn vriendinnen niet. Da's wel makkelijk praten, hè?

Je bent als mens op aarde en dus moet je er wat van maken, zeggen mijn ouders. Dat geldt ook voor die herkansing. Ik ga alles op alles zetten deze dagen. Dan kan ik in augustus met de rest op een andere school HAVO doen met twee extra MBO-vakken informatica en bedrijfseconomie. Mijn zus heeft een hogeschooldiploma en heeft me beloofd nog met geschiedenis te helpen. En mijn broer en drie andere zussen doen al heel zachtjes als ik hier boven de boeken zit. Eigenlijk zie ik vooral op tegen de uitreiking vandaag. Iedereen mooi aangekleed en opgemaakt, de hele zaal vol familie en ik kan mijn diploma niet ophalen. Onwijs erg eigenlijk. Maar ik ga wel. Mijn vriendinnen kan ik niet in de steek laten. Die willen applaus en dat zullen ze krijgen.''