In het merg

Mensen denken nu dat ik helemaal idolaat van koeien ben, maar dat is niet zo, niet helemaal. Ik erger me ook weleens aan koeien.

Ik heb me onderhand genoeg in koeien verdiept om hun bestaan in één oogopslag te kunnen overzien: tot in het merg gemanipuleerde dieren, die desondanks braaf lopen te grazen of liggen te rusten. Het is de aanblik van deze kolossale braafheid die mijn ergernis activeert. Jullie vrágen er ook om, denk ik onwillekeurig, jullie verdienen gewoon niet beter.

Ten onrechte natuurlijk, want hun braafheid is niet alleen maar 'desondanks' - hun braafheid is niet alleen maar oorzaak van die tot in het merg doorgevoerde manipulaties, hun braafheid is er evenzeer het gevolg van. Verzetskoeien zijn kansloos. Verzetskoeien kunnen niet eens meer geboren worden.

Wat dat betreft zou je je ergernis moeten bewaren voor deskundigen die beweren dat koeien het tegenwoordig beter hebben dan ooit tevoren. Want, zeggen ze, ze zouden niet zo geweldig veel produceren als ze niet geweldig gezond waren.

Op dit punt geldt min of meer hetzelfde: de dieren die dat kunnen tegenspreken, verheffen hun stem in het slachthuis, het hiernamaals, een alternatieve wereld.

Koeien bedrijven topsport onder een dictatoriaal regime, een DDR-achtig gesternte. Gezondheid is dan niet het eerste waar je aan denkt.