Principes beproefd bij pomp

GOUDA, 15 JUNI. “Ik kom expres bij Shell tanken”, zegt een haastige manager. “Wat kan mij dat boorplatform schelen.” De Shell-medewerkers van het pompstation De Andel aan de A12 ter hoogte van Gouda hebben 'een normale ochtendspits' gehad. In de krantenrekken staan dagbladen met koppen over de boycot tegen Shell. Maar de oliemaatschappij lijkt weinig last te hebben van de oproep van Greenpeace om niet meer bij Shell te tanken wegens het voornemen van de multinational om het afgedankte olieopslag- en laadstation Brent Spar in de Atlantische Oceaan te laten afzinken. De oproep wordt gesteund door de stichting Natuur en Milieu en een aantal politici.

“Wij mogen geen antwoord geven”, zegt een Shell-medewerker. “Maar die boycot helpt toch niet. Het is echt niet minder stil. De klanten komen heus wel. Voor hun zegeltjes en Air Miles. Behalve dat er gisteren een cameraploeg was, hebben we verder niets gemerkt. En ik hoor net over de radio dat het bijna over is. Als het publiek zo tegen is, dan laten ze dat booreiland echt niet afzinken.” Vier vertegenwoordigers, die 'organizers' - agenda's voor managers - verkopen voor vijftien gulden per stuk, staan bij een koffieautomaat. “We komen hier broodjes en koffie halen. Andere tankstations hebben dat niet. Shell wel”, zegt een van hen. “Ik werk op provisiebasis en dat heeft niets met booreilanden te maken. Ik tank overal”, zegt zijn collega.

Een vrouw op naaldhakken en in beige mantelpak is al autotelefonerend komen aanrijden in haar Saab Turbo. “Ik wilde hier helemaal niet tanken, maar ik had geen benzine meer. Mijn dochter zei nog dat ik het niet mocht doen.” Haar dertienjarige dochter zit naast haar gebogen over een schoolboek. “Ik vind het zo stom van Shell van dat booreiland en ook stom van mijn moeder dat ze hier toch komt”, zegt ze, een klein generatieconflict op vier wielen uitvechtend.

Twintig kilometer verderop bij het tankstation Bijleveld vlakbij De Meern hebben de Shell-medewerkers het aanmerkelijk rustiger. “We hebben wel wat minder klanten”, zegt de man bij de kassa. Een verdwaalde klant rechtvaardigt zijn aanwezigheid: “Ik kom hier niet om te tanken, ik had alleen maar trek in koffie.” Twee studenten bedrijfskunde komen met twee vriendinnen de Shell-shop binnen, ook 'op de koffie'. “Shell heeft jarenlang kunnen profiteren”, zegt de student. “Ze hebben er jarenlang veel geld aan verdiend. Ze trekken veel geld uit voor reclame en voor het oppoetsen van hun imago. Dus laten ze ook daar maar geld voor dat booreiland uittrekken.” Zijn medestudent is het met hem eens: “Dat booreiland in zee dumpen vind ik hypocriet. Shell maakt winst over de ruggen van toekomstige generaties. Dat is eigenlijk wel een beetje crimineel. Ik sta dan ook achter de acties van Greenpeace.”

Volgens een woordvoerder van Greenpeace wordt aan de oproep niet bij Shell te tanken redelijk gehoor gegeven. “Het overgrote deel van de mensen steunt die oproep. Ze vinden het waanzinnig wat er gebeurt in een tijd waarin het weggooien van een patatzakje al verboden is.” Volgens de woordvoerder “zit er beweging in de zaak. Ik heb vernomen dat de directie van Shell Nederland bezig is om druk uit te oefenen op Shell UK om het besluit om het olieplatform in zee te dumpen te heroverwegen.”