Detectives Cagney & Lacey spelen vooral zichzelf

Cagney & Lacey: The return, Ned.3, 20.20-21.53u.

Ze zijn weer terug op het scherm: Cagney en Lacey. Twee New-Yorkse detectives die behalve tijdens hun werk ook privé veel samen optrokken. Na zes jaar afwezigheid is Cagney nu bevorderd tot inspecteur. En ze heeft een man! Lacey is met werken gestopt en nog steeds gelukkig getrouwd met Harvey. Voor de fans van dit duo moet het heerlijk zijn de somtijds groggy stem van Cagney weer te horen. Ze kan nog net zo woedend uithalen als toen, maar ook iets op een heel lieve toon zeggen met een glimlach waar maar weinig vrouwen het patent op hebben. En ze huilt nog steeds prachtig. Lange uithalen, afgewisseld met een piepend geluid. Vroeger huilde ze vooral omdat het met mannen steeds misliep. Vanavond huilt ze regelmatig van woede omdat ze het gevoel heeft dat de zaak uit haar handen glipt. Lacey is net als vroeger de rots, ook figuurlijk. Met die trouwe ogen en die lachende blik. Het lachen vergaat haar wanneer haar man tijdens een reünie door een hartaanval wordt getroffen. Cagney probeert hem te reanimeren, hij wordt met vliegende vaart naar het ziekenhuis gebracht en weet te herstellen. Maar het echtpaar kampt met geldzorgen en Lacey besluit op zoek te gaan naar een baan. In de tussentijd zit Cagney tot over haar oren in een zaak die draait om wapensmokkel waarbij een agent wordt gedood. Cagney heeft een vermoeden wie achter de wapensmokkel zit maar krijgt de zaak zonder hulp niet rond. Tijdens het ontbijt staat ze bij Lacey voor de deur. Die begroet haar enigszins koel. “Ja, ik weet wel dat je denkt wat moet ik hier. Dat ik hier alleen maar kom als ik je hulp nodig heb”, zegt Cagney op haar beurt. Dan die blik van Lacey naar haar dochtertje: “Alice, herken jij Christien nog?” Even later zitten ze in de auto op weg naar de weduwe van de vermoorde agent. Na afloop van het gesprek met de weduwe probeert Cagney haar vroegere collega over te halen voor haar te komen werken - na wat tegenstribbelen gaat ze akkoord. Ze weet Harvey van het belang van een baan te overtuigen en Cagney doet, op hoge toon, hetzelfde bij haar baas. Ze lossen de zaak op, niet voor 100 procent wat weer reden voor Cagney is even goed te razen.

In weinig politie-series wordt zo goed gespeeld als in deze. Als Cagney huilt dan huilt ze ook, als ze woedend is, is het geen televisie-woede, dan ìs ze gewoon woedend. Voor Lacey en Harvey geldt hetzelfde - beiden spelen zichzelf. En het blijft leuk, soms ook ontroerend om te zien, hoe ze privé met elkaar optrekken. Hoe Lacey de stormen van haar vriendin en collega over zich heen laat gaan waarbij ze tussendoor voorzichtig een verstandige opmerking maakt. Ze is er aan gewend dat die haar zelden in dank worden afgenomen daar haar tierende vriendin. Ze zijn ouder geworden, natuurlijk. Maar hun spel is er niet minder om. Om de eenvoudige reden dat ze niet acteren maar omdat ze spelen wie ze zijn. Ik heb ze nooit in werkelijkheid ontmoet, maar het zou me verbazen als ze privé anders handelen dan op het scherm.