Graf laat tranen de vrije loop na verrassende zege

PARIJS, 12 JUNI. Omdat de overwinning zo onverwacht was, verloor Steffi Graf de controle over haar emoties. Tijdens haar speech na de zege op Arantxa Sanchez Vicario, kon ze haar tranen niet meer bedwingen. “Ik wil mijn familie en vrienden bedanken. Zonder hun steun in de afgelopen maanden had ik hier niet gestaan”, was het laatste dat ze kon zeggen.

Ze won zaterdag in Parijs de open Franse titel na negen maanden ellende en slechts negen dagen training. Door een chronische blessure aan haar rug en een gescheurde dijbeenspier, speelde ze de afgelopen negen maanden slechts zes toernooien. Door een zware griep, die haar twee weken aan bed kluisterde, kon ze dit jaar als voorbereiding op Parijs geen enkele partij op gravel spelen.

“Het was lange tijd onzeker of ik hier wel mee zou kunnen doen”, vertelde Graf na afloop. “De afgelopen weken waren verschrikkelijk zwaar. En ook deze week was ik met mijn hoofd al bij een volgend toernooi. Gravel is voor mij de zwaarste ondergrond. Ik ben hier, net als bijna alle spelers, weer ziek geworden. De Parijse hoest. En ik had in het geheel niet verwacht dat ik hier in de finale zou komen.”

Graf haat het als ze in Duitsland wegens haar zure gezicht op de baan Frau Sauerkraut wordt genoemd. Moet ik tennissen of lachen, vraagt ze dan verontwaardigd. Maar aan tranen heeft ze een nog grotere hekel. Toen Jana Novotna zich na de verloren finale op Wimbledon in 1993 niet meer kon beheersen en uithuilde op de schouder van de hertogin, probeerde Graf haar te redden. “Gaat het wel goed? Dit is verschrikkelijk. Gaat het wel goed?”

Maar de aanblik van de druk bezette players-box met moeder Heidi, vader Peter, haar broer, Beckers vrouw Barbara en haar eigen vriend, de Duitse autocoureur Michael Bartels, werd haar zaterdag teveel. Ze klaagt zelfs tegenover haar familie nooit over de pijn in haar rug, maar blijft onvoorwaardelijk vertrouwen op hun steun.

De 26-jarige Graf staat al twee jaar met veel pijn op de baan. Een verschoven wervel onderin haar rug beknelt allerlei zenuwen. Ze is in de Verenigde Staten en Duitsland bij tientallen specialisten langs geweest, maar alle artsen adviseerden een operatie, wat Graf niet wil. “Ze is fysiek duidelijk minder dan twee jaar geleden”, vertelde haar coach Heinz Günthardt. “Maar ze zegt nooit iets over de pijn in haar rug. Ik vraag er tijdens de trainingen, als haar gezicht betrekt, ook nooit wat over. Anders denk je nergens anders meer aan.”

Graf overweegt ondanks alle fysieke problemen nog steeds niet te stoppen. “Ik houd nog steeds van het spelletje”, blijft ze volhouden. “En ik wil nog een keer mijn beste tennis spelen.” Gisteren ontkende ze dat ze jaagt op de records van Martina Navratilova en Chris Evert, die ieder achttien grand-slamtitels in het enkelspel wonnen. De 7-5, 4-6, 6-0 overwinning van Graf op Sanchez Vicario was voor haar de zestiende. “Ik wist niet dat ik er nu nog maar twee achter sta”, zei Graf toen ze daarnaar werd gevraagd. “Ik heb mijn titels niet geteld.”

Het was bovendien al weer een tijdje geleden dat Graf een van de Grote Vier had gewonnen, in januari 1994 in Australië. Vorig jaar verloor ze in Parijs in de halve finale van Mary Pierce, op Wimbledon in de eerste ronde van Lori McNeil en in New York in de finale van Sanchez Vicario, hoewel ze daar de eerste set met 6-1 had gewonnen.

De kleine, felle Spaanse verdrong dit voorjaar Graf van de eerste plaats op de ranglijst. Daarmee ging voor Sanchez een droom in vervulling, die tot een psychologische verandering leidde. Sanchez stond zaterdag te verdedigen op de baan: haar nummer-één positie en haar Franse titel. Ze speelde te passief en te voorzichtig, terwijl Graf dit keer met haar verwoestende forehand wel de juiste agressie in haar spel wist te leggen. In de beslissende derde set raakte Sanchez-Vicario haar adem kwijt en vergrootte Graf de druk, de scherpte en haar concentratie. Ze speelde foutloos, misschien wel de beste set uit haar carrière.

Haar coach Günthardt zei dat zijn pupil hem wederom verbaasd had met haar doorzettingsvermogen. “Het is bijna onmogelijk om een grand-slamtoernooi te winnen met zo weinig voorbereiding. Om de finale van de US Open te verliezen, dan maanden niet te kunnen spelen en jezelf steeds te moeten afvragen of je ooit nog echt goed zal kunnen tennissen, moet een verschrikking zijn geweest.”