Björk

Björk: Post (One Little Indian 527733-2)

Afgaande op het aantal tijdschriftomslagen met haar beeltenis, lijkt het alsof de IJslandse zangeres Björk Gudmundsdottir is uitgegroeid tot een popster van Madonna-achtig formaat. Dat is opmerkelijk, want de muziek van haar tweede solo-album Post klinkt minstens zo buitenissig als Debut drie jaar terug. 'I'm going hunting for mysteries', zingt ze met kale harp-begeleiding in Cover me, en daarmee is de essentie van haar ontdekkingsreis door muziekland aardig samengevat.

De 29-jarige Pippi Langkous van de pop verwondert zich als een onbevangen kleuter over 'the irritating noises of dinosaurs' en andere vreemde verschijnselen die haar pad kruisen, begeleid door symfonie-orkesten en zwoele elektronische beats van producers Nellee Hooper (Soul II Soul), Tricky en 808 State. Easy listening is het niet, want met haar naïeve kinderstemmetje kan de IJslandse sirene plotseling een indringend trollengekrijs voortbrengen.

De meest verwarrende ervaring is in dat opzicht haar versie van de uit de jaren veertig stammende showdeun It's oh so quiet, die de ware musicalliefhebber tegen de haren in zal strijken vanwege de verbetenheid waarmee Björk zich boven een voltallig jazzorkest verstaanbaar maakt. Van bestaande conventies over ruisvrije opnametechniek trok ze zich niets aan, want sommige van haar indringende zangpartijen nam ze op met een zendmicrofoon tijdens strandwandelingen op de Bahama's. Post is daarmee geen alleszins toegankelijke, maar wel een van de meest avontuurlijke pop-cd's van de laatste tijd.