Kinderfestival kent alleen leuke dingen

UTRECHT, 10 JUNI. “Ik was 27, Nederland 3 bestond nog niet en de Derde Wereld werd alleen maar met hongerige scharminkeltjes geassocieerd.” Acht jaar geleden doorbrak Mahindra Goercharan (36) een taboe: hij wilde af van het beeld dat Derde Wereld alleen maar ellende is en organiseerde een Derde Wereldfestival voor kinderen.

“Van Unicef kreeg ik destijds op mijn lazer. Die verweet mij dat het niet kon, de kinderen sterven er van de honger en het is er helemaal geen feest, zo werd gezegd. Ja, zei ik, maar er gebeuren ook leuke dingen. Ook daar vieren ze hun feesten en verjaardagen.”

Novib geloofde in het idee en ondersteunde het initiatief. Sinds 1987 zijn er zeven Wereldkinderfestivals geweest. Na twee jaar verdween de toevoeging 'Derde' aangezien er al gauw landen bij waren betrokken die niet tot de Derde Wereld behoren.

Het achtste Wereldkinderfestival, bestemd voor kinderen van acht tot veertien jaar, is dit jaar wat grootser opgezet dan de voorgaande jaren. Het festival bestaat uit straattheater, muziek en dans, gemaakt door kinderen en volwassenen uit Senegal, Burkina Faso, Togo, Oeganda, Tanzania, Zuid-Afrika, India, Oezbekistan, Mexico en Canada.

Het festival speelt zich af in drie plaatsen in Nederland: Utrecht (Rasa, Neude, Vredenburg), Amsterdam (Meervaart, Vondelpark) en Leeuwarden (Prinsentuin) op 10, 11, 18 en 25 juni. Naast publieksdagen zijn er ook scholierendagen. De ruim veertig scholen die eraan meedoen krijgen materiaal toegestuurd om zich op het festival voor te bereiden. De ongeveer duizend scholieren maken maskers, studeren sketches in en voeren die op tijdens het festival.

“Actieve participatie is onze leidraad en niet het passieve, luie consumentisme van de ouders. We willen de kinderen uit de hele wereld bijeenbrengen zodat ze elkaars cultuur leren kennen”, legt Mahindra uit.

Toen Mahindra in 1969 uit Suriname naar Amsterdam kwam, was hij samen met zijn broer de enige buitenlander op school. “We werden erg verwend. Iedereen bewonderde onze zwarte haren. Dat maak je niet meer mee. De tijdgeest is veranderd. Nu is het lastig als je zwart bent.”

Volgens Mahindra ontstaat discriminatie door ouders en leraren: “Kinderen onder elkaar discrimineren niet en zijn juist geïnteresseerd in de nieuwe, vreemde en gekke dingen die ze niet kennen.”

Het idee van een Wereldkinderfestival sloeg aan. Landen als de Verenigde Staten, Duitsland en België zitten erom te springen. “Zelf durven ze het niet aan, dus vragen ze of wij het voor ze doen maar we hebben er de organisatie nog niet voor”, zegt Mahindra.

Twee jaar geleden werd Lucien Ravensberg (29) door Mahindra gevraagd om mee te helpen. “Ik had al eerder met kinderen gewerkt”, zegt Lucien, “maar deze groep is jonger en leuker. Ze zeuren niet. Ja, tegen hun ouders, maar niet tegen ons. We gaan niet kinderachtig met ze om.”

Zowel Mahindra als Lucien zetten zich af tegen de huidige televisiecultuur: “Weg met de televisie, leve de kinderen!”, roepen ze eensgezind uit. Mahindra: “Op cultureel vlak heeft de televisie kinderen weinig te bieden. Voor acht- tot veertienjarigen gebeurt er helemaal niets. En je krijgt er verkeerde denkbeelden van.” Lucien: “Ouders hebben geen tijd meer voor kinderen. Men spreekt over de teloorgang van normen en waarden. Bij de ouders ja, die zijn alleen maar met zichzelf bezig. Kinderen hoef je echt niets te leren. Die weten wat goed en slecht voor ze is.”