Wachten op Jason

Een paar keer per maand staan er tientallen meisjes voor het hotel waar ik naast woon. Het moet vreemd zijn voor de hotelgasten van het American hotel in Amsterdam. Als ze 's morgens het hotel verlaten, moeten ze zich een weg banen door de meisjes. Als ze 's avonds terugkomen, staan de meisjes er nog. En de volgende morgen zien ze vaak weer dezelfde meisjesgezichten. Maar dan, als ze 's middags weer terugkeren, zijn alle meisjes plotseling verdwenen en staat alleen de portier nog te wachten voor het hotel.

Wat zijn dit voor meisjes? Aan de meeste hotelgasten vragen de meisjes nooit wat. Ze staan dan er dan ook alleen voor speciale gasten: voor popgroepen die in het hotel logeren. En dan niet voor groepen als REM, maar voor Take That, East 17 en tegenwoordig ook Boyzone. Dit zijn groepen die bestaan uit drie, vier of vijf jongens van een jaar of twintig. Op MTV kun je ze zien dansen terwijl ze zingen over meisjes op wie ze verliefd zijn. Of over hoe treurig ze zijn omdat de liefde voorbij is. Of over meisjes voor wie ze alles zouden willen doen voor één nacht samen. Dingen dus die we allemaal wel eens denken.

De meisjes voor het American hotel hebben erg veel over voor de jongens. Als je ernaar vraagt, zeggen ze dat ze alle jongens van Take That of East 17 leuk vinden. Maar er is er altijd een die ze het allerleukst vinden. Gary van Take That of juist Jason, omdat die zulke mooie tanden heeft en de grappigste dingen zegt.

Sommige meisjes zeggen dat ze heel erg verliefd zijn op een van de jongens. Dat betekent nog niet dat ze geen vriendje hebben. Maar een vriendje op school is anders. Die zie je elke dag en die is niet echt bijzonder.

Zoveel meisjes die verliefd zijn op dezelfde jongens - dat wordt ruzie en vechten, zou je denken. Jongens kun je niet delen. Toch is dat niet zo. De meisjes staan urenlang gezellig met elkaar te kletsen en laten elkaar fotoalbums zien. En als ze moe zijn, gaan ze in de portieken van de huizen naast het hotel zitten. Sommigen hebben zelfs een dekentje meegenomen.

Soms gaat er een raam open van het hotel, en springen de meisjes op. Maar bijna altijd zijn dat gewone hotelgasten die het grappig vinden om meisjesgegil te horen.

Het zijn allemaal meisjes van een jaar of 14, 15 die voor het hotel staan te wachten. Maar één keer heb ik er een jongen tussen zien staan. Hij was veel kleiner dan al die grote meiden. Hij stond te wachten op Boyzone, zei hij. Take That vond hij waardeloos, dat waren prutsers. Uren later stond hij er nog. Ja, vertelde hij, ze waren het hotel binnengekomen. Maar toen zat hij net op de wc. Het was om te huilen maar hij moest erom lachen. Echt erg vond hij het niet.

    • Bernard Hulsman