Metheny houdt van gezelligheid

Concerten: De groep van de Amerikaanse gitarist Pat Metheny met o.a. Lyle Mays (toetsen) en de Boedapest Klezmer Band o.l.v. Ferenc Jávori. Gehoord: 8/6 Vredenburg, Utrecht. Verder: de Boedapest Klezmer Band 11/6 op Festival Mundial, Tilburg.

Pat Metheny: Terwijl zijn concert in Vredenburg ruimschoots uitverkocht is, blijken er in de grootste audiozaak van Utrecht maar drie cd's van hem te koop, waaronder niet eens de recente We Live Here waar de tournee aan opgehangen is. Deze feiten zijn kenmerkend voor de positie die deze gitarist al vele jaren inneemt. Voor een jazzclub is hij veel te duur en is zijn entourage te voluminues, twee forse opleggers vol, om een stadion of pophal te vullen is hij echter net een maatje te klein, al had hij in Nederland twee kleine hitjes. Een daarvan, het softsoul-achtige This is not America, in '85 gemaakt met David Bowie, klonk gisteren in Vredenburg ook, gezongen door ene David Blamires. De laatste toonde zich in stukken van de nieuwe cd vooral specialist in Braziliaans getint geladiedadie maar moest uitgerekend in How Insensitive van Carlos Jobim achter de gordijnen verdwijnen, net als percussionist Armando Marcal, nota bene afkomstig uit Rio.

Er waren meer dingen die verwonderden, bijvoorbeeld waarom de gitarist telkens wanneer het even spannend dreigde te worden ijlings gas terug nam en overschakelde naar toetsenspeler Lyle Mays, specialist in het het bakken van Hollywood-fondant. Het lijkt of Metheny, nog net zo gekleed als tien jaar geleden, sweatshirt met verticale streepjes, spijkerbroek en sportschoenen, van alles een beetje houdt, van jazz, rock, pop en gezelligheid. Zo is ook een beetje 'Brazil' wel aardig maar het moet vooral geen volks carnaval worden met sterke drank, brekend glaswerk en wat al niet. De gitarist hoefde gisteren niet bang te zijn. De consumpties werden in plastic bekertjes verstrekt en die verdwenen zonder probleem allemaal in de daarvoor gereedstaande recycling-bakken. Pat Metheny hield salon voor een keurig publiek van devote fans en al vijf minuten na afloop van het concert zag Vredenburg eruit alsof er in het geheel niets gebeurd was, en zo voelde het ook.

Dat de Boedapest Klezmer Band in hetzelfde gebouw meer had gedaan dan het doseren van zuinige beetjes, wisten alleen enkele afvalligen die tijdens lange synthesizer-of slagwerkexercities en/of de officiële pauze waren overgestoken naar de kleine zaal. Er kwamen daar geen synthezizers aan te pas, de klarinet, accordeon en viool klonken niet hip of modieus en ook de feestvreugde was er ouderwets. Met veel 'mazltovs' en zoenen die klapten in de ruimte, een ouderwetse huiskamer met een kolenkachel vergeleken met de hypermoderne en beursgevoelige salon van Pat Metheny.