In de lucht

Of het doek al op gaat? Niet zo gauw denk ik. Er is nog van alles te doen. Die bloemen blijven daar vast niet liggen. Ze zullen na afloop wel voor de toneelspeelsters zijn. Iemand wilde ze naar een veilig plaatsje brengen, werd even weggeroepen voor iets dat snel moest worden geregeld en liet de bloemen in de steek. Hij komt er natuurlijk zo weer aan.

Of niet? Het kan ook best dat de bloemen deel uitmaken van het stuk. Ja, dat is het, denk ik, ze horen bij de voorstelling. Niemand gaat met bloemen vlak langs die toch al zenuwachtige actrices lopen als hij ze er straks mee moet verrassen.

De deur daar links is één van de decors, dat is zeker. Of staat hij daarvoor te dicht bij het gordijn? Als je hem er langs schuift blijft er nauwelijks plaats voor de speelsters over. En is de vloer van het toneel niet veel te kort om er welk stuk dan ook op te kunnen spelen? De voeten van de twee actrices bevinden zich op een heel andere hoogte.

Je zou haast denken dat er straks aan de andere kant van het doek wordt geacteerd. Maar dan zou het decor daar moeten staan en hoort de repetitie die je hier ziet zich daar ook af te spelen. Zaten we maar in de zaal, aan welke kant dan ook, konden we de voorstelling maar zien.

Wacht, zie je die witte letters op de trap? Nauwelijks te lezen. Neem er anders een loep bij. Gaat het nu? Toneel & Elektriciteitsafdeling staat er in het Engels op de leuning.

En ineens denk ik, de bloemen, de deur en het toneeldoek, ze hebben niets met elkaar te maken. Hier worden de decors alleen maar opgeslagen of gemaakt, ze staan er tot ze op een heel andere plaats nodig zijn. Niets hoort bij elkaar, alles bestaat gescheiden. Het is zelfs niet zeker of die benen onder de trap ooit zo groot zullen worden als het paar dat je recht voor je ziet, die reclame voor kousen die straks als een ballon boven de stad zal zweven.

    • K. Schippers