Huizen

Het is, als je zo lang in de bergen bent geweest, een vreemde gewaarwording om weer tussen huizen te lopen - een beetje benauwend om naar boven te kijken en behalve lucht alleen maar dakgoten te zien. En op de hoek van het ene straatje met huizen wacht het volgende straatje met huizen, en het volgende, en het volgende.

Er staan ongelooflijk veel huizen in Nederland, en nu ik dat zo zeg, schiet me te binnen dat ik al eens eerder heb gedacht dat er ongelooflijk veel huizen staan in Nederland. Half april moet dat zijn geweest. We liepen in Gouda een oud kerkje binnen om een plan tot redding van het Groene Hart te bekijken, iets van een paar Amerikanen. Ze wilden een verdedigingswal van bos, moeras en moerasbos - een groene krans om het Groene Hart. Dat lieten ze zien op een enorme topografische kaart, van Hoek van Holland tot Utrecht, van Gorkum tot Amsterdam. Het was natuurlijk de bedoeling dat je onder de indruk zou komen van dat plan, maar ik werd volledig gebiologeerd door de wanstaltige zwelling van de bebouwde kommen. Alsof je je grootmoeder bezoekt en eindelijk beseft hoe ziek ze wel is. En toen dacht ik aan de mensen in al die huizen, dat het een ramp zou zijn als die allemaal naar buiten zouden willen. Dat je zo over de natuur zou moeten schrijven dat iedereen binnen blijft. Of helemaal niet meer. Dat het laatste groen geheim gehouden wordt.