Pinksterpopfestivals trekken 170.000 bezoekers; Pinkpop: de gemoedelijkheid is in Limburg herwonnen

Pinkpop-festival, 5/6 Draf- en Renbaan, Landgraaf.

De burgemeester van de Limburgse gemeente Landgraaf beschouwde de 26ste editie van het Pinkpopfestival als 'een mooie generale repetitie voor over twee weken'. Dan komen anderhalf keer zoveel mensen naar het concert van de Rolling Stones op de Draf- en Renbaan als de 50.000 die gisteren naar Pinkpop kwamen. 'Niet genoeg voor de boekhouder', verklaarde organisator Jan Smeets met spijt, want na de overvolle jubileumeditie van 1994 was er op meer volk gerekend. Maar, constateerde hij tevreden, Pinkpop heeft de gemoedelijkheid herwonnen die vorig jaar in alle drukte verloren was gegaan.

Terwijl het Eindhovense hardrockfestival Dynamo een record van 120.000 bezoekers haalde met een eenduidig op rumoerige gitaarrock gericht programma, zocht Pinkpop het dit jaar in de diversiteit. Daarmee weerspiegelde het Limburgse tuinfeest de verbrokkeling die zich in de popcultuur aftekent: sinds het succes van Nirvana is alternatief niet alternatief meer en zijn er tussen rock, pop, rap en dansmuziek vele kruisbestuivingen mogelijk.

Met twintig bands op drie podia kwam zwarte muziek er dit keer nauwelijks aan te pas, want afgezien van de koel swingende hiphop van Spearhead werd de afdeling rap verzorgd door de blanke bluesrappers G. Love & Special Sauce en de dwingende woorden waarmee de keiharde rockgroepen Biohazard, Rollins en Faith No More de vele buiksurfers over de hoofden van het publiek naar het podium lokten. Na Woodstock II is body surfing ook in Nederland tot volkssport verheven, als alternatief voor het stagediven dat door dranghekken onmogelijk wordt gemaakt.

Naast de tamelijk traditionele gitaarrock met doorleefde zang van Tragically Hip en Hootie & the Blowfish vielen ook de verrichtingen van de groep met de verwarrende naam Live onder de noemer 'post-grunge'. Live bracht middels het enthousiaste publiek de grootste trilling op de schaal van Richter teweeg.

Betty Serveert consolideerde de hier vorig jaar veroverde plaats van vaderlandse topgroep en moest in dat opzicht het opzwepende Van Dik Hout naast zich dulden. Door ziekte van zangeres Kirstin Hersh ging het optreden van Throwing Muses niet door en mocht Van Dik Hout zich met verve manifesteren op het grote zuid-podium. De subtiele muziek van de fragiele Heather Nova paste beter op het kleinere noord-podium, waar de satanische metal van Danzig bleef steken in slechte bedoelingen.

Terwijl het schizofreen tussen zoete ballades en manische hardcore manoeuvrerende Faith No More het letterlijk moest opnemen tegen een zomerse regenbui, viel een mogelijk duet tussen de Ierse sterren Shane MacGowan en Sinead O'Connor in het water. De notoire dronkelap MacGowan zakte in elkaar en moest van het podium gedragen worden, waarna zijn ontstemde bandleden het optreden zonder hem afmaakten.

Na een vijfjarige afwezigheid van het concertpodium besloot een stemvaste en strijdbare Sinead O'Connor het festival met een nieuwe, compacte rockgroep. Haar breekbare versie van Nirvana's All apologies was een van de subtielere momenten op een dag zonder grote verrassingen, en met zoveel bands dat zich de vraag opdrong of de kwantiteit niet ten koste ging van de artistieke identiteit. In dat opzicht was het onbenullige optreden van Guns'n'Roses-gitarist Slash en zijn derderangs hardrockgroep Snakepit een dieptepunt in meer dan een kwart eeuw Pinkpop-historie. De makers van het tv-programma Jiskefet staken terecht de draak met alle popsterren die hen voor de voeten kwamen.