Aandeelhouders treuren niet over uitblijven dividend; Verlies plaagt Concertgebouw

AMSTERDAM, 6 JUNI. Het is een van de oudste beursgenoteerde NV's in Nederland, toch draagt het niet een koninklijke titel. Opgericht in 1888 tijdens de industriële revolutie. Een dividend wordt nooit uitgekeerd en toch zijn de aandeelhouders intens tevreden. Op aandeelhoudersvergaderingen, bekeken door op de muur geschilderde panfluitende Grieken, praten in driedelig pak gestoken heren over Mahler, Beethoven, en over lauwe thee. Welkom bij Nederlands onbekendste naamloze vennootschap: Het Concertgebouw N.V.

Ooit, het moet alweer ruim 100 jaar geleden geweest zijn, kwamen de notabelen van Amsterdam bijeen om een plaats voor de klassieke muziek te bouwen. Amsterdam moest een muziektempel krijgen, gelijk aan de andere Europese hoofdsteden.

Een NV werd opgericht, waarna de uitgifte van aandelen de bouw van een concertgebouw mogelijk moest maken. Drie verdiepingen zouden er komen. Lokatie was een weiland aan de rand van bebouwd Amsterdam. De emissie mislukte, zo vertelt Martijn Sanders, de huidige bestuursvoorzitter van Het Concertgebouw. “Door die mislukking bezit ons gebouw maar twee verdiepingen. De derde verdieping is geschrapt wegens geldgebrek.”

Ruim honderd jaar na uitgifte zijn de aandelen nog steeds te koop voor 10.500 gulden per stuk. Ze worden verhandeld op de incourante markt van de Amsterdamse effectenbeurs. Er circuleren 614 preferente aandelen en 300 gewone aandelen. Echt gehandeld wordt er nauwelijks, zo weet Sanders. De prijs is in de loop der tijd flink gestegen. Niet dat ze veel dividend opbrengen. “We hebben geen winstdoelstelling, maar een culturele taak”, aldus Sanders.

De NV laat bijna elk jaar een structureel verlies zien van ongeveer 200.000 gulden. Toch ontkomt ook Sanders niet aan winstverbetering. Dit jaar moet “zijn” bedrijf, na verwerking van de Amsterdamse gemeentesubsidie, quitte spelen. “We moeten ons resultaat met twee ton verbeteren. “Ik heb alleen nog geen idee hoe we dat gaan doen.”

De aandeelhouders zijn niet erg geïnteresseerd in het jaarverslag en de cijfers, zo bleek op de laatste jaarvergadering eind mei. De vergadering wordt echter wel voorgezeten door een echte president-commissaris: de president-commissaris van Philips F. Maljers. Binnenkort krijgt hij in de raad steun van een ander zwaargewicht, ABN Amro-topman P. Kalff.

De zitting is nog maar net begonnen of Maljers - “Dit is een van de weinige bijeenkomsten waar ik de handen van de aandeelhouders persoonlijk kan schudden” - krijgt van één van de vier aanwezige aandeelhouders de wind van voren over het aanbod binnen het Concertgebouw. “Het is een heel treurige en nare zaak dat van de 47 strijkkwartetten in 1994 er maar twee Beethoven speelden. Ik durf te wedden dat we in dat jaar nog nooit zo weinig Beethovens hebben gehad”, verklaart een in driedelig, donker pak gestoken heer.

Ook de temperatuur van de door de horeca-afdeling verkochte thee kan hem weinig bekoren: “Ik vraag al twintig jaar om warme thee. Telkens krijg ik lauw spul. De champagne kunnen we hier wel op de juiste temperatuur schenken, maar de thee lijkt wel op lauwe soep. Ik heb zelfs een tijd lang mijn eigen thee meegenomen”, verzekert hij zijn verbaasd gehoor.

Toch ontstaat er tijdens de 29 minuten durende vergadering geen geprikkelde sfeer. De artistieke commissie zal de opmerking van de aandeelhouder bestuderen en aan het eind van de vergadering krijgt het bestuur zelfs een compliment voor het Mahler-feest. (ANP)