Landonteigening door Israel

Van olifanten weet ik niet veel. Dat verklaart misschien mijn verwarring na lezing van het hoofdartikel over de landonteigeningen in Jeruzalem (NRC Handelsblad, 19 mei). Ben ik de enige lezer die zich afvroeg hoe de dikhuid er ook al weer uitziet toen de hoofdartikelschrijver het porselein liet breken door... Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland en Italië, zodat er zowaar sprake is van een heus Atlantisch schisma? Ja ja!

Het is inderdaad een onvoorspelbare wereld als een medewerker van NRC Handelsblad dergelijke apekool uit zijn pen krijgt.

Maar gelukkig, op de achtergrond is er één troost: de Amerikaanse diplomatie, die een en ander zo haarfijn aanvoelt. En die van oudsher steeds subtieler wordt naarmate in Amerika verkiezingen naderen. Opluchting.

Het afzien van onteigeningen is een natuurlijk onderdeel van het vredesproces. Dat had u kunnen schrijven. Dat heeft u niet gedaan. In plaats daarvan schrijft u: de onteigeningskwestie is een natuurlijk onderdeel van het vredesproces.

De vraag is dan: Waarom?