Column

Godelinde

Meer dan 41 jaar geleden ben ik geboren in het Naardense Rembrandtkwartier, om precies te zijn op Ferdinand Bollaan 21. Sinds de dood van mijn ouders heb ik daar niks meer te zoeken, maar vorige week reed ik in een vlaag van weemoedigheid toch nog een keer door het keurige laantje. Er is weinig veranderd. Alleen heeft ons huis hele rare gordijnen gekregen. Van die dingen uit een Schöner Wohnenblad. Belachelijke lappen die voor de ramen van een Loire-kasteel horen en niet in een Naardens hoekhuis, maar smaken verschillen.

Ik was daar rond de klok van twaalf uur en op de hoek van de Ferdinand Bollaan en de Gerard Doulaan was een enorme verkeerschaos, een opstopping van jewelste. In eerste instantie dacht ik aan een aanrijding, maar het bleek te gaan om het uitgaan van de Godelindeschool. Dat is een doodgewone basisschool voor de kinderen uit de buurt. Geen moeder haalt haar kind nog lopend of met de fiets, terwijl ze allemaal op een afstand van negen passen lopen wonen. De Volvo Stationcar, de Jeep en de Renault Espace (zo'n debielenbusje met een zijdeur) zijn nog altijd favoriet. Die parkeren ze eerst op de stoep en als die vol is blokkeren ze de straat. De eerste de beste goede parkeergelegenheid is namelijk voor hun eigen huis en dat is te ver. Anders waren ze wel komen lopen. De dames kakelen rustig en lustig wat laatste hockeyroddeltjes, roepen op Gooise sirenetoon naar elkaar dat Wéjé vanmiddag pianoles heeft en houden onderhand de rijbaan bezet. Ze trekken regelmatig een sorry-ik-kan-erookniksaandoenen-benzo-weggezicht, maar mij kan het allemaal niet lang genoeg duren. Ik bestudeer ze zo graag. De Gooische meisjes in hun golfplunje. Wat zijn het toch een vertederende uniformpjes.

Alles wat eind twintig is lijkt dik in de veertig en wauwelt ongecompliceerd een kwartier lang de wax uit hun jas. Achter mij stond een man en ik had de indruk dat hij onderweg was voor zijn werk. Hij gaf na een kwartier ergernis een beschaafd veegje op zijn toeter. Furieus reageerden de zuiver zijden shawltjes of de man gek geworden was. En ik genoot met volle, volle teugen. Drieëntwintig jaar geleden ben ik uit die buurt vertrokken en er is geen verfspatje veranderd. Heerlijk.

Een vriend van mij vertelde dat er aan de Hilversumse Mozartlaan ook een Godelindeschool is en die is nog veel erger. In geuren, kleuren en smuldetails kreeg ik alles te horen over deze Hilversumse basisschool. Het verschil is dat mijn Godelinde wordt bevolkt door grut van de betere middenklasse (advocaatjes, accountantjes), maar dat de zijne wordt bezocht door de kiddo's van de echte kak. De nieuwe rijken die deze muziekbuurt bevolken komen de kinderen niet alleen met de auto halen, maar er schijnt er daar eentje tussen te lopen en die komt op haar paard. Hoog op de knol zit ze in haar Amazonepakje en stelt dan aan haar dochtertje van amper zeven voor: 'Wil je erop of loop je er naast?' Op woensdag heeft ze ook het paard van het kind bij zich en rijden moeder en dochter samen naar huis. Het gemiddelde verjaarspartijtje op deze elite-school is geen koekhappen of een Disney-bioscoopje, maar gaat een beetje verder. De ene vader organiseert een rondvlucht boven Hilversum met de privé-jet en wees nou eerlijk: dat is toch feestelijk voor de kids als je de ouderlijke villa ook van bovenaf aan je vriendjes kan laten zien. Een ander kind vierde zijn verjaardag wel met een eenvoudig filmpje, maar toen had papa een hele bioscoop afgehuurd. Het vervoer geschiedde per taxi. Bazin boven bazin, dacht een moeder en regelde dat haar zoon of dochter de verjaardag in Aalsmeer kon vieren. Bij de Mini Playbackshow. Dit kind nam de hele klas mee en ze kregen van de school zelfs een dagje vrij. Je zal toch maar bij de laatste principiëlen in dit land horen en je kinderen heel ver weg van het Aalsmeerse gepeupel willen houden? Dat lukt dus niet. Met open bek luisterde ik naar mijn vriend en besloot mijn Amsterdamse huis te koop aan te bieden en een stulpje te zoeken aan de Hilversumse Bachlaan. En dan het liefst dicht bij de man die eerst een zwembad in de tuin liet graven, twee seizoenen geen duik in het water nam om het vervolgens dicht te laten gooien en er een manege op te beginnen. Hij sprak de prachtige woorden: 'Ik ben helemaal uitgezwommen'.