Herboren Eltingh weet weer wat winnen is

PARIJS, 2 JUNI. De rampweken zijn achter de rug. Jacco Eltingh heeft zijn zelfvertrouwen terug. Hij wint weer. Hij is wederom de beste Nederlander in een grand-slamtoernooi. Hij serveert lekker, volleert fantastisch en voelt zich goed.

Eltingh, nummer 28 op de ranglijst, versloeg gisteren in de tweede ronde van de open Franse tenniskampioenschappen Byron Black (nummer 66) uit Zimbabwe met 6-2, 6-4 en 6-4. Hij speelt morgen in de derde ronde tegen Magnus Larsson, die als tiende is geplaatst. Vorig jaar, op gravel in Hamburg, wist Eltingh de Zweed nog te kloppen met 7-6 en 7-5.

In januari speelde Eltingh in Melbourne het beste grand-slamtoernooi uit zijn carrière. Hij haalde de kwartfinales, onder meer dankzij een overwinning op Thomas Muster. Maar de tol die hij betaalde voor zijn inspanningen onder de Australische zon - tien (dubbel-)partijen in elf dagen - bleek hoog. Hij had in december niet veel kunnen trainen wegens een rugblessure en raakte in Australië de laatste resten conditie kwijt.

“Ik was niet eens fysiek, maar vooral mentaal vermoeid”, vertelde de 24-jarige Eltingh. De problemen leken met de week groter te worden. Hij werd in Nederland letterlijk achtervolgd door belasting-inspecteurs die niet wilden geloven dat hij werkelijk in Monaco woont. Hij kreeg bronchitis. Hij liet voor het eerst doorschemeren dat hij van plan is ver voor zijn dertigste te stoppen.

En op de baan ging het van kwaad tot erger. Hij verloor en verloor en verloor. Zeven keer zijn eerste partij van een toernooi. Zelfs in een Challenger - een soort B-toernooi - ging hij onderuit tegen de onbekende Hongaar Noszaly. “Eén wedstrijd winnen was voldoende om mijn vertrouwen terug te vinden”, had Eltingh zichzelf de hele tijd voorgehouden. Die zege kwam begin mei in Hamburg. In Rome won hij daarna eenvoudig van Mats Wilander. En in Parijs won hij de eerste ronde simpel van de Duitser Carl-Uwe Steeb.

Gisteren was ook Black geen partij voor Eltingh, die agressief begon en met zijn aanvallende spel de service van zijn tegenstander in iedere set eenvoudig wist te breken. “Het is prettig om tegen Steeb en Black te mogen beginnen”, zei Eltingh. “Dat zijn tegenstanders van wie ik nog nooit heb verloren. Hun spel ligt me wel, ik kan hun tweede service aanvallen.”

Hij is er niet bijzonder trots op dat hij op Roland Garros de enige Nederlander in het hoofdtoernooi is, na de vroege uitschakeling van Haarhuis, Siemerink, Krajicek, Rottier, Oremans, Boogert en Schultz. “Ik had me voorgenomen goed te presteren op de grote toernooien. Alleen daar kan ik mijn ranking en mijn status nog verbeteren. Vorig jaar wilde ik dat in het dubbelspel, dit jaar wil ik dat in het enkelspel.”

In zijn eerste twee jaren, in 1991 en 1992, kwam Eltingh in acht pogingen op grand-slamtoernooien slechts één keer verder dan de tweede ronde. Bij zijn debuut op Wimbledon moest Agassi er aan te pas komen om hem op het centre-court de weg te versperren. “De eerste keren wil je alles zien en iedereen te woord staan”, herinnerde Eltingh zich. “Nu ben ik af en toe een klootzak en gewoon onbereikbaar. Bovendien weet ik inmiddels waar alles ligt, waar je snel en lekker kan eten, hoe je een trainingsbaan moet reserveren en wanneer de busjes naar het hotel rijden.”

Black liet weinig tranen om zijn nederlaag. Hij leerde in Zimbabwe tennissen van zijn vader, die in de jaren vijftig op Wimbledon speelde en voor zijn twee zonen in de tuin een grasbaan liet aanleggen. Maar de schaarste aan coaches in zijn vaderland heeft hem met een onoverkomelijk probleem opgezadeld. Black, 1.78 meter lang, speelt zowel zijn backhand als forehand dubbelhandig, waardoor zijn bereik klein is. “Dat heb ik mezelf aangeleerd. Op mijn vijftiende heb ik nog een paar maanden enkelhandig geslagen, maar dat lukte niet meer. Nu is het helaas te laat om mezelf nog te veranderen.”

In het dubbelspel heeft Black met zijn beperking leren leven en boekt hij bijna net zoveel succes als Eltingh. Beiden staan in de top-tien van de dubbelranglijst: Eltingh derde, Black achtste. Ze hopen elkaar volgende week zaterdag weer tegen te komen, in de finale van het dubbelspel. Black en Stark zijn titelhouder, Haarhuis en Eltingh hebben dit jaar hun zinnen gezet op Roland Garros en Wimbledon.