Hollands Dagboek

Gerard Krul (44) is directeur van Multi-Terminals Waalhaven BV, een Rotterdams havenbedrijf dat dezer dagen wordt opgeheven. Krul was hoofdredacteur van FNV-Magazine en van Het Vrije Volk. Hij is vader van Koen (14).

Donderdag 20 april

Vandaag de derde ronde in de onderhandelingen. De tegenpartij is glashelder: niemand wordt gedwongen ontslagen. We hebben met man en macht gewerkt om aan die eis te kunnen voldoen.

Dat kan, mits ieder individu de hem/haar aangereikte oplossing wil pakken. Dat kan dankzij de vele miljoenen guldens die moederbedrijf Furness (zelf dochter van Pakhoed) wil investeren in een fatsoenlijke afwikkeling. Dat kan dankzij de collegiale medewerking van Seaport Terminals, een oergezonde zusteronderneming in de haven van Rotterdam.

Dat dat kan schept voldoening.

Koen weet om zeven uur al te melden dat deze donderdag begint als een rotdag (school), maar eindigt als een feestdag (ninja, een vechtsport, zeg ik, een krijgskunst, stelt hij).

Om acht uur fietst hij naar school en rijd ik naar de SVZ.

Er wordt bikkelhard onderhandeld, alleen wij van de werkgeversdelegatie doen niet mee. De vakbondsdelegatie (dezelfde mensen die de ondernemingsraad bemannen) en de bestuurders Niek Stam, Joop Verroen (FNV) en Wim Ramakers (CNV) staan lijnrecht en onwrikbaar tegenover elkaar. De bestuurders hebben een 'mission impossible'. Hun leden bij Seaport weigeren een integrale opname van het Multi-personeel, omdat hun bedrijf dan naar de 'gallemiezen' gaat. De leden van Multi eisen zo'n collectieve overstap. De bestuurders houden vast aan het november-akkoord van 1993, dat gedwongen ontslagen in dit soort zaken uitsluit. Aan deze laatste eis kunnen wij wel voldoen.

De sfeer van intimidatie, die ook de personeelsvergaderingen van afgelopen dinsdag kenmerkte, hangt nu ook in het SVZ-gebouw. Je hoort niet wat er wordt geschreeuwd, maar dat er wordt gescholden en gevloekt filtert door de solide muren van het Adriaan Volkerhuis.

's Avonds thuis getutteld met Koen. Weer een dreigement per telefoon van een man met een rond Rotterdams accent. Vaste procedure: niet reageren, ophangen en de stekker uit de doos.

Vrijdag

Een mollige mist vleit zich over de weilanden van Midden-Delfland. Op het bedrijf is een extra overlegvergadering (ondernemingsraad met directeur) ingelast. We vestigen een record: de vergadering duurt iets langer dan een minuut.

Wekelijks overleg met Linda Sarlemijn en Alexander Steensma van de advocatenmoloch TVD. Bij onze eerste ontmoeting heb ik melding gemaakt van mijn allergie voor juristen die betogen houden over wat er allemaal niet kan en niet mag. Wij zijn van de afdeling 'wel-kan-toch-doen'. Dat werkt prima. Zij schetsen de grenzen van het juridisch gangbare. Maar de nood van de mensen van Multi vergt wellicht vooropgezette grensoverschrijdingen.

Ook verloren procedures kunnen achteraf waardevol zijn. Voor deze klus heb ik een jaar rondgelopen bij de SHB, de arbeidspool (1300 mensen) van de Rotterdamse haven, die aan het gas lag. Met directeur Jan Schermer en zijn mensen hard gewerkt aan vernieuwing en verandering, ook daar tegen de wil van een radicale ondernemingsraad in.

Die operatie is geslaagd, tegen veler verwachting in. SHB Personeelsplanning BV is er en vanmiddag vieren we dat met een feestje voor de klanten. Wouter den Dulk (baas ECT) volgt zijn vaste procedure: altijd als hij mij ontwaart beent hij langsteltig mijn kant uit en bietst om een sjekkie.

Roel den Dunnen (oud-havenwethouder, nu secretaris-generaal VROM) is de eerste president-commissaris van de nieuwe BV en houdt een inspirerend verhaaltje. Ik zie hem in Rotterdam veel uitbundiger lachen dan in Den Haag...

's Avonds met Koen naar de Shawshank Redemption. Hij wilde eigenlijk naar Streetfighter, maar daar krijgt-ie mij niet naar binnen.

Zaterdag

De Volkskrant bevat voor het milieu teveel papier en voor mij teveel relevantie. Weten die wereldverbeteraars nou nog niet dat je een krant ook voor je lol wil lezen? Het verhaal over de totale puinhoop bij de Industriebond FNV is pijnlijk. Broer Henk zit er in het bondsbestuur en is zo ongeveer getrouwd met die club. Rot voor hem. De klassenstrijd op zijn kop: die bond is zo puissant vermogend, dat de urgente noodzaak om de eigen problemen op te lossen zich nimmer voordoet.

Wanneer krijgt mijn oude maatje Johan Stekelenburg ooit de ruimte (lees: de centen) van de rijkaards (bouw- en industriebond) om die verkalkte structuur te doorbreken en te investeren in groeisectoren als transport en diensten?

Aly Knol, correspondent van de GPD in Brussel, een vriendin van voor de oorlog, komt naar Delft. We gaan samen naar het Philharmonisch Gala in de Rotterdamse Doelen. 'Finefleuren', noemen wij dat, als de dochter van een Leeuwardense meelarbeider en de zoon van een Delftse metaalarbeider (thans tezamen in de SDAP-vleugel van het hemelse gerecht) zich in het sjiek hijsen om de wereld van het Grote Geld & de Vergulde Glans te betreden.

Minister Jorritsma is de eregast van Bram Kroes en Neelie Peper en ze viert het kabinetsbesluit voor de Betuwelijn. Wij zitten aan tafel met staatssecretaris Michiel Patijn en zijn vrouw Ankie. Ze is psychiater in het St. Joris te Delft en het Pieter Baancentrum in Utrecht. Een eloquente passionaria.

Toeval bestaat niet: Johan en Heleen Stekelenburg! Dat wordt dus gezellig. Volgens oude afspraken informeer ik bij Heleen naar de kwaliteit van hun huwelijk. Ik kan rustig op de reservebank blijven zitten, verzekert ze mij, want het gaat goed. Tevreden en teleurgesteld neem ik daar nota van.

Hans en Corinne Simons willen weten wat de oud-hoofdredacteur van Het Vrije Volk van het nieuwe Rotterdams Dagblad vindt. Ik meld ze dat ik betalend abonnee ben en dat ik het van de regionale dagbladen een van de betere kranten vind.

Zondag

Ook in Frankrijk ligt de politiek op de brancard van de lijkschouwer. Je kunt er kiezen tussen een commies eerste klas, thans premier-ministre, een tweede hands autoverkoper, thans mr. le maire de Paris, een impotente fascist of een kleurloze dorpsonderwijzer die ons De Zonnekoning moet doen vergeten.

Vorige week zondag liep ik met de in Noord-Laren wereldberoemde architect M. Miedema door Parijs en we bewonderden de TGB, het laatste grote project van Mitterand. Allure, stijl, statuur. Helemaal passend bij de man die de bouw verordonneerde.

Ik haat tv-kijken, maar Michiel had in het hotel om drie uur 's nachts de zapper weggegrist en daar zagen we, hartje nacht, een boeiend tweegesprek tussen Bernard Pivot en François Premier. Over cultuur, over architectuur, over zijn grote projecten. Doodziek, maar rechtop, scherper dan ooit.

Maandag

Lionel Jospin, de dorpsonderwijzer. Aarzeling: is-ie het dan toch? Als hij het 'bandwagon-effect' uitbuit maakt hij een kans.

Paul Rosenmöller belt met veel belangstelling voor de stand der dingen. We spreken af voor eind mei in Rotterdam.

Vanaf dit moment doe ik vandaag dingen die de tegenstander graag zou weten. Ik meld ze dus niet. Tussendoor belt een oude bekende die ik jarenlang niet gesproken heb: André van der Louw, in zijn rol van werknemerscommissaris van Pakhoed. Ik praat hem bij en hij wenst ons allemaal sterkte bij Multi.

We vechten ons met de werkgeversdelegatie in 24 minuten door een Chinese rijsttafel die een dankbaarder en geduldiger consument verdiende.

Zeven uur in het SVZ-gebouw voor de vierde ronde. De bonden hebben hun eisen op papier gesteld en Niek Stam (FNV) en Wim Ramakers lichten ze mondeling toe.

Ik luister naar Niek en kijk naar zijn delegatie. De 'rekkelijken' gaan met hun bestuurders mee, lijkt het en de 'preciezen' aarzelen. Komt dat omdat Bert Voogt er niet is? Is hij dan toch de hardste van de 'hardliners'?

Ik reageer op het bondsvoorstel met een betoog dat benadrukt wat ons bindt. Dat wat scheidt is van een kleinere orde en van een latere zorg, is mijn inschatting. Tijdens mijn betoog komt Bert Voogt toch binnen en na een schorsing in de onderhandelingen voel je dat zijn simpele aanwezigheid de sfeer aanzienlijk heeft verhard.

Hij is goed - de tegenstander, hij heeft onmiskenbare kwaliteiten. Hij is in de dagelijkse omgang bovendien een aardige vent. Ik doe mijn dagelijkse best, maar het lukt me niet om een gezonde hekel aan hem te krijgen.

Dinsdag

Ogenschijnlijk regeert rust. Maar in de kantine ontvouwt Bert Voogt de plannen om de aandeelhoudersvergadering van Pakhoed te gaan verstoren. De mannen beschikken over enkele aandelen en hebben dus recht van toegang en woordvoering.

Driehoeksoverleg met Ron Polman (baas Furness, onze moeder) en Klaas Westdijk (baas Pakhoed, de aandeelhouder). Klaas: “Gerard, leg ons nog een keer de Wet van Krul uit.” En die luidt: Geef de tegenstander nooit wat-ie hebben wil. In dit geval zoekt de tegenstander publiciteit door een maximaal verstorend effect. Dus blijven wij de nette jongens, respecteren wij hun rechten, beantwoorden wij hun vragen netjes en laten wij hun actie zielloos van onze rug afglijden.

Het is vier uur in de middag als ik er het zwijgen toe doe.

Woensdag 26 april

Met de kippen op stok leidt tot acute uitgeslapenheid om half vier in de ochtend. De laptop en ik produceren een Hollands Dagboek. Vertel ik teveel? Feind leest mit, tenslotte.

Moet ik ook dit verhaal voorleggen aan de juristerij?

De man (m/v) die het Nederlandse arbeidsrecht schreef moet een linkse rakker zijn geweest met een heleboel aandelen in een groot advocatenkantoor. Zij zal nu wel stil leven in die villa in Zuid-Frankrijk, waar ik altijd van zal blijven dromen.

Op het bedrijf tref ik Ger de Goede, directielid, terug van een reis langs onze klanten. Moeilijke klus voor hem. Hij werkt vrijdag voor het laatst op het bedrijf. Vanaf maandag vanuit huis.

Zijn vertrek is geëist door bovengenoemde 'few' en we hebben, gezien zijn leeftijd en zijn staat van dienst voor deze weg gekozen. Ik kom er niet achter of hij zich er echt bij neerlegt. De blijmoedige berusting die hij uitstraalt komt mij verraderlijk voor.

Op een geheime plaats bespreken we geheime zaken die geheim moeten blijven.

Rond het middaguur vertrekken enkele tientallen gelovigen naar het Hiltonhotel om de aandeelhouders van Pakhoed schrik te gaan aanjagen.

Ze houden het gelukkig kalm en beschaafd.