Burgerzin

Recentelijk bezocht ik te Assen een café, en temidden van tientallen mensen bejegende opeens een man mij agressief en liet daarbij een pistool onder zijn jas zien. Door snel zodanig dicht bij hem te gaan staan dat het wapen niet getrokken kon worden en indringend op hem in te praten weerhield ik hem ervan, het wapen te trekken. Vervolgens verliet ik het pand teneinde elders de politie te waarschuwen.

Tussen mijn contact met de politie en het moment waarop gewapende en in kogelvrije vesten gehulde agenten het betreffende etablissement binnenvielen en de man arresteerden verliepen ongeveer tien minuten waarin de man daadwerkelijk met het pistool bleek te hebben gezwaaid voor het oog van tientallen mensen. Tot mijn verbijstering echter bleek achteraf dat gedurende die tijd niemand, noch uit het publiek, noch van het barpersoneel, ook de politie had gewaarschuwd. Voorts bleek dat de man reeds uren tevoren in een bar het wapen had getoond, zonder dat iemand het nodig had gevonden om de politie te waarschuwen. Men had zich kennelijk niet betrokken gevoeld.

Ik was nog meer verbijsterd toen de politie mij later vertelde dat ik me gezien mijn snelheid van handelen kennelijk niet bedreigd had gevoeld en dat dit, gevoegd bij het feit dat het wapen ongeladen bleek, reden was voor de constatering dat er geen bedreiging had plaatsgevonden. Naar het oordeel van de politie was de zaak dus niet echt 'ernstig' en was er slechts sprake van verboden wapenbezit. Dit laat zien dat zelfs het systeem dat zich met handhaving van openbare orde en veiligheid moet bezighouden zich op afstand van het algemeen belang plaatst. Dit roept het beeld op van een Nederlandse sociale en juridische cultuur die zodanig permissief is dat het gevaar van publieke onverantwoordelijkheid zichzelf kan versterken. En als het kan, dan zal het ook gebeuren want juist individuele burgerzin is de basis van collectieve burgerzin.