Stepanek & Maslin

Stepanek & Maslin. Galerie Torch, Lauriergracht 94, Amsterdam. T/m 13 mei. Do t/m za 14-18u. Prijzen: ƒ4.900,- tot ƒ17.000,-

Een bos in de vroege zomer - laten we aannemen dat het midden juni is. Het is een warme dag en de zon schijnt uitbundig; het licht sijpelt met moeite door het dichte, diepgroene bladerdek heen. Tussen de bomen is niemand te bekennen; geen konijn huppelt over het pad, geen vogel vliegt heen en weer tussen de takken. Ook ieder spoor van menselijk leven is verdwenen, alles wat er in het bos te zien is zijn de bomen, de bladeren, de grond en het licht.

Al sinds jaren schildert het Engelse kunstenaarspaar Alice Stepanek en Steve Maslin landschappen, bij voorkeur bosgezichten. Dat doen ze met minutieuze precisie: op hun doeken is ieder blaadje te onderscheiden. Waarom ze zich zo consequent met dat onderwerp bezig houden blijft op het eerste gezicht echter onduidelijk. Want eigenlijk is er zelden iets bijzonders op hun schilderijen te zien - bladeren en takken, alsof een fotograaf in het bos per ongeluk heeft afgedrukt.

Toch lijkt zich in dat toeval wel de kern van hun werk te bevinden. Hetmerkwaardige aan de schilderijen van Stepanek & Maslin is namelijk dat ze op het eerste gezicht de fotografie proberen te imiteren. Niet de werkelijkheid, zoals generaties schilders voor hen dat al heeft gedaan en ook niet de zorgvuldig gecomponeerde en uitgelichte landschapsfotografie, maar juist de toevallige, schijnbaar nutteloze snap-shots die geen schilder ooit interesseerden.

Ook de bosgezichten van Stepanek & Maslin lijken het eigenlijk niet waard om geschilderd te worden, maar nu dat toch gebeurt blijken die schijnbaar nutteloze beelden een bijzondere kwaliteit te hebben: ze worden schilderkunstige abstracties - juist door de schijnbare algemeenheid en onbeduidendheid van die oneindige hoeveelheid takken en bladeren. En dat is ook de reden waarom Stepanek & Maslins schilderijen die het minst verhalend zijn het meest intrigeren. Wanneer ze zwichten voor de anekdotiek van een idyllisch bosgezicht - paadje, boompje, struikje - verwordt hun werk plotseling tot één grote verwijzing naar alle landschapsschilders die hen al voor zijn gegaan. En dat zijn er toch te veel om hun landschappen nog interessant te maken.