Falen

Routiniers zijn er om het zwaard te dragen na een wanprestatie. Om het patriottisme van schuld en boete naar zich toe te halen in esthetisch zwijgen of in bluf. Choreografen van een Kafkaïaanse nevel, dat ook. Hoezo wanprestatie? Hebben de heren dan niet gezien hoe drassig het veld was? En wat dachten jullie van het alcoholpromillage van de vlaggenier bij het tweede Tsjechische doelpunt? Of nog: de goulash van het hotel deugde niet; we hebben met z'n allen aan de rand van een bloedvergiftiging gespeeld - Oostblokpraktijken. Routiniers zijn er om het leven mooier te maken dan het is. Dat weten ze zelfs bij TOP Oss.

Nu was er dat zachte lijden van Clarence Seedorf. Het jochie van Oranje werd in een luid aanzwellend crescendo nagewezen als zondebok. Seedorf stond te slapen, foeterde de bondscoach. Clarence lette niet op, blafte Ronald de Boer. Seedorf liet het ene gat na het andere vallen, pruilde Danny Blind. Drie Oranje-routiniers knoopten hun collectief falen op met het hoofd van een negentienjarige. Ik werd er niet goed van.

Hiddink, De Boer en Blind hadden geen recht van spreken. De afgang van het Nederlands elftal begon met een frivole uitspraak van Guus. 'Ik hoef 's nachts geen regenpijpen te controleren', kraaide de coach op de vooravond van de wedstrijd. Denken dat internationals de innerlijke discipline van huis uit meebrengen is een grote vergissing. Een nachtje Praag weekt ook bij voetballers exotische fantasieën los. Slapen met een vrouw die is opgegroeid in het geweld van partij en leger en met het offer van een jeugd zonder nylonkousen, is toch anders dan Truus met het dotje in de armen sluiten. Juist in Praag had Hiddink als soldaat van Oranje, met een nachtkijker onder de arm, van regenpijp naar regenpijp moeten pendelen. Foutje Guus.

De parmantige schrobbering van Ronald de Boer aan het adres van Seedorf was al even misplaatst. De schaduwspits heeft tijdens de wedstrijd tegen Tsjechië welgeteld drie ballen geraakt. Drie klutsen. Dan hoor je achteraf in een grondeloos zwijgen weg te zinken. Maar dat intellectuele brilletje heeft bij Ronald veel deemoed weggenomen. Het kleinood om de ogen is slechts het leesbare teken van een grotere verkleedpartij: de stad heeft het overgenomen van het dorp. De De Boertjes zijn weggegroeid uit het juk van dienstbaarheid. Ze willen nu zelf leiding geven, kapittelen, voor plaatsvervangende coach spelen. Het eerste publieke slachtoffer van deze metamorfose was Patrick Kluivert. De jonkies van Ajax zijn hun leven en rust niet meer zeker.

De derde in het koor van de lynch-ethiek, professor Blind, maakte de grootste schuiver. Als aanvoerder is het zijn plicht om een levend schild op te trekken rond de mindere goden van het elftal. Het is zijn taak om de stumperd van de avond in de warme oksel te balsemen, niet om hem af te zeiken. Overigens was de libero zelf in de wedstrijd tegen Tsjechië een dolende schim die karakter noch souplesse uitstraalde. Woensdag is gebleken dat de autoriteit van Danny Blind organisch verbonden is met de aanwezigheid van Frank Rijkaard in het elftal. Deze veteraan moet in een bui van introspectie nog veel spijt krijgen van zijn uitval naar Seedorf. Of is de publieke tuchtiging van medespelers een nieuwe Ajax-trend? De calculerende voetballer die niet meer omziet naar vriend en vijand is ook een creatuur van het Ajax-succes.

Seedorf is wellicht nog te jong en te hongerig om conclusies te trekken uit het onverdiende trommelvuur. Hij zal volgende keer weer blij zijn als hij voor het Nederlands elftal wordt geselecteerd. Hij zal zich zeker niet laten smeken, durft niet te denken aan een voorafgaande knieval, wil zich niet eens beraden over zijn toekomst bij Oranje. Kindvoetballers laten alles over zich heen gaan en lijden in stilte. Tot de volgende wedstrijd. Ik zou Seedorf morgen graag horen roepen: Dag Oranje. Hij kan het zich zelfs permitteren. Voor de uitbouw van een internationale carrière volstaat het af en toe bij Ajax te schitteren. Hij heeft het Nederlands elftal minder nodig dan de routiniers die in Zeist de boel kort en klein zouden slaan als zij na een partij tot de jongen met het rode haar werden gedegradeerd.

En ach, wat is Oranje nog? Oranje is er om te herdenken, niet om te beleven. Die les van Praag ligt er.