Huisje

Het was voorjaar toen, en de leraar maakte zich ongerust. Zijn jongste was opgegroeid tot een groot gemelijk persoon die binnenkort eindexamen moest doen. Zijn jongste zat bij hem op school. Leraren en leraarskinderen op dezelfde school, dat is niet makkelijk. Er zijn niet alleen nadelen, maar na een aantal jaren snakt het leraarskind naar lucht, bewegingsvrijheid.

De dochter stond er matig voor, dat zagen vader en dochter in. Hoe kon zij door het examen worden gesleept? Met nog een kleine vakantie in het verschiet lanceerde de leraar aan het avondmaal aarzelend het volgende idee. “Als je wilt slagen, moet je leren. Zoek een vriendin uit. Wij gaan met z'n drieën naar een zomerhuisje. Ik kook en lees in de zon. Jullie proberen acht uur per dag te studeren.” Tot zijn verbazing zei de dochter: “Goed, maar ik neem geen vriendin mee.”

De familie Westerhof, verre vrienden, bezaten een huisje, ooit bezocht, op een bungalowpark-met-slagboom en stelden hun kostbaar bezit tegen een zacht prijsje beschikbaar. Het was voorjaar. Na passeren van de slagboom vonden pa en dochter de Eksterdreef 6 zonder lang zoeken. Rechts en weer rechts, dat herinnerde hij zich nog. Hij was vergeten dat de ekster een bedrieglijke vogelsoort is.

Niet zonder enige moeite kreeg de leraar de voordeur gesierd met een eiken naambordje (Westerhof, het klopt!) open en betrad een vriendelijke wat kneuterig ingerichte woning, welke hem onbekend voorkwam. Hoe lang geleden was hij hier op bezoek? Het huisje bleek vol te staan met rustiek beschilderde potjes, kasten, dienbladen en dergelijke. Een nieuwe hobby van Ans Westerhof? Wat zag alles er trouwens netjes uit. Merkwaardig dat juist het echtelijke bed zo'n rommeltje was met niet opgeruimde pyama's. In de gang hingen familieportretten. Nee, niet van Ans en Peter.

Was dit wel het goede huisje? Jawel, het nummer klopte, de naam klopte, de sleutel klopte. Zeker kennissen, die foto's. Het kind ging aan het werk, de vader keek uit over het zojuist ingezaaide gazon, smeerde voor z'n vlijtige dochter boterhammen met extra dik hagelslag, die wel leek klaargezet in dat pronte keukentje, en vroeg zich af wat niet pluis was. 's Avonds werden de pyama's terzijde geschoven. Het sliep er goed daar in de natuur.

De volgende dag kwam de vrouw van de leraar kijken of alles goed ging. Inderdaad, het was niet pluis. “Dit is hun huisje niet”, meldde zij bij binnenkomst. Hoe kan dat? Nummer 6, Westerhof op de deur, een sleutel die past? Welke ingeving de familie bewoog vervolgens in Noordelijke richting de bosjes te doorkruisen, weet de docent niet meer, maar daar was weer zo'n weggetje met weer zulke schattige huisjes en eentje met Westerhof op de deur, Mereldreef 6. De sleutel paste, het huisje was vertrouwd.

De tedere zorg waarmee de pyama's in de oorspronkelijke kreukels werden gelegd, waarmee de geknoeide hagelslag werd opgeruimd, waarmee werd afgewassen hoeft niet beschreven te worden. Het docentenhart was vervuld van wroeging, ook dat is duidelijk. Het huisje werd opgesierd met een fraaie chocolade Paashaas en via de telefoon naast de slagboom werden beide Westerhofs op de hoogte gesteld. Beide Westerhofs reageerden onaangenaam verrast.

De dochter toog alsnog aan het werk, toonde overtuigend aan dat het onmogelijk is acht uur per dag te studeren en slaagde zonder enig probleem. De leraar vertelde het verhaal op saaie verjaardagen en jaren later in de krant.