Schadevergoeding voor Britse co-assistent

LONDEN, 26 APRIL. Een Britse co-assistent die door een Londense gezondheidsdienst werd gedwongen om 32 uur achter elkaar te werken en werkweken te maken van meer dan honderd uur, krijgt van zijn voormalige werkgever een schadevergoeding van 5.600 pond, bijna 15.000 gulden. Ook betaalt de gezondheidsdienst de 150.000 pond aan kosten van de juridische procedure die zes jaar lang heeft aangesleept. Dat is de inhoud van de minnelijke schikking die beide partijen zijn overeengekomen, vooruitlopend op de behandeling van de zaak voor het gerechtshof.

Co-assistent Chris Johnstone is in Groot-Brittannië niet de enige arts die ongezond lange dagen maakt. Volgens cijfers van de overheid hadden begin van dit jaar 4.000 van de 29.000 artsen-in-opleiding een werkweek van meer dan 72 uur. Dat is al een hele vooruitgang vergeleken met vijf jaar geleden toen ruim 13.000 co-assistenten weekdiensten draaiden van meer dan 83 uur. De werksituatie van artsen is verbeterd sinds het ministerie van gezondheiddzorg en de British Medical Association (BMA) vier jaar geleden tot een akkoord kwamen om de maximale werkweek tot 72 uur te beperken.

Maar volgens dr. Andrew Carney, voorzitter van de co-assistenten-sectie binnen de BMA, houden veel gezondheidsdiensten zich nog steeds niet aan die afspraak. Verder zegt hij dat een werkweek van 72 uur nog altijd te lang is, en dat Britse co-assistenten onevenredig zwaar worden belast, vergeleken met collega's op het Europese vasteland zoals in Nederland. Hij pleit voor een wettelijke beperking van de werkweek tot 56 uur.

De British Medical Association heeft de schadevergoeding voor Johnstone gisteren verwelkomd als “een mijlpaal”. “Deze uitkomst zal andere co-assistenten en andere werknemers die consequent overbelast worden, stimuleren om hun werkgever voor de rechter te slepen”, verklaarde Carey. Ook Johnstone sprak van “een geweldige overwinning, niet alleen voor artsen-in-opleiding maar voor alle personeelsleden die over de kling worden gejaagd.”

Johnstone vertelde dat hij van het almaar overwerken depressief en suïcidaal was geworden. Zijn spraak was gestoord geraakt door het gebrek aan slaap. En hoewel hij zichzelf als zorgzaam en gewetensvol beschouwde, had hij de patiënten steeds vaker vervloekt. Volgens Johnstone was het een wonder dat hij in zijn oververmoeide toestand geen fatale fouten had gemaakt.