Met jazz maak je niet zo snel naam

Dit voorjaar doen duizenden jongeren weer toelatingsexamen voor een van de kunstopleidingen in Nederland. Wat willen ze als professioneel kunstenaar? Slot van een serie kleine portretten.

Floor van Os

leeftijd: 20 jaar

toelatingsexamen: Hilversums conservatorium

Niet bekend

“Vroeger, toen ik klein was, wilde ik ontwerper van legomodellen worden. Het geeft me een ontzettende kick als ik iets gecompliceerds heb bedacht. Dat vind ik ook het mooie van jazz: je moet er bij nadenken.

Ik begon met blokfluit, op de muziekschool. Na een tijdje mocht ik een echt instrument kiezen. Ik wilde drummen, dat vond ik het gaafste. Maar die docente zei tegen mjn ouders: je moet hem een gitaar geven.

Klassiek gitaar deed ik, daar wilde ik mee naar de vooropleiding. Ik had niet zo in de gaten dat dat gewoon niet mijn toekomst was. Een maand voor het examen zei de man van mijn moeder: je moet jazzgitaar gaan doen, dat is veel leuker. Toen heb ik opgebeld: ik wil toch jazz. Ik liet me maar een beetje leiden, wist niet wat ik wilde. Maar op het conservatorium zeiden ze: je bent wel een intelligente gozer, kom het maar een jaartje proberen.

Mijn ego was niet zo goed, de middelbare school had ik verprutst. Ik zat alleen gitaar te spelen en computerspelletjes te kraken. Nog steeds is er maar een ding dat ik wil: zò goed leren spelen dat ik het zelf goed vind. Andere interesses heb ik niet, ja, informatica, maar daar kom ik niet meer aan toe. Ik heb me helemaal gek gewerkt voor die auditie. Nu ben ik er klaar voor.

Een diploma vind ik belangrijk. Jazz is echte muzikantenmuziek, daar maak je niet zo snel naam mee. Als je dan dat papiertje hebt, kun je ook docent worden. Een vast salaris lijkt me heel fijn. Ik wil wel een riant leven.''