Van Grunsven even grootste ster Hollywood; Amazone wint Wereldbeker dressuur

BURBANK, 24 APRIL. De 27-jarige amazone Anky van Grunsven heeft weer een prachtig wapenfeit op haar conto bijgeschreven. De Nederlandse werd gisteren in Burbank de grootste 'celebrity' tussen alle Hollywood-sterren, door de Wereldbeker dressuur te winnen. De Brabantse had een voorsprong van meer dan vijf procent op haar naaste concurrente, de Duitse Monica Theodorescu.

Actrice Jane Seymour, bekend uit James-Bondfilms, was ere-voorzitter van deze eerste Amerikaanse wereldbekerfinale. “Ik ben geschoold als ballerina en rijd nu paard voor een televisieserie. Ik vind het geweldig dat ik de combinatie van paardrijden en dansen hier nu zo mooi gezien heb”, zei Seymour spontaan.

In de wereldbekercompetitie staat de Kür op muziek centraal. De Kür is de proef waarin Van Grunsven vorig jaar goud won bij het wereldkampioenschap in Den Haag. De sterke onderdelen van die winnende proef had Van Grunsven nu opnieuw in haar vrije test opgenomen. Zo klonken dus de tere tonen van het bekende 'Song, Song Blue' van Neil Diamond door de wedstrijdhal. “De enige proef waarin ècht iets van schoonheid en emotie doorklonk”, zo luidde de publieke opinie. Van Grunsvens paard Cameleon Bonfire heeft van nature met geen enkele opgave moeite en de score bereikte daarmee een record voor een finale: 83,11 procent. De Zweedse juryvoorzitter Eric Lette stelde dat het zelden zo gemakkelijk was geweest om de nummer één aan te wijzen. “De vijf juryleden waren unaniem. De hoge score is beslist niet aan onze vriendelijkheid te wijten, maar geeft aan dat de kwaliteit van de deelnemende ruiters en paarden nog nooit eerder zo groot is geweest is”, liet hij daar op volgen.

Van Grunsven zelf zei na afloop in het bij Hollywood gelegen Burbank dat zij zeker wist dat zij niet eerder in haar leven zo'n perfecte proef had gereden. “Bonfire blijft zo bang als een wezel voor publiek, voor televisie en voor vreemde wedstrijdterreinen. Mijn trainer Sjef Janssen moet vlak voor hem uitlopen, zodat hij zich veilig kan verschuilen achter een bekende rug, wanneer hij een wedstrijdhal binnen loopt. Het liefst zou hij zich omdraaien en zich uit de voeten maken. Maar zodra hij de bekende witte hekjes ziet van een dressuurrijbaan, voelt hij zich op vertrouwd terrein en geeft zich helemaal aan mij over. Vandaag liet hij mij de moeilijkheid van alle oefeningen bijna vergeten, zó vanzelfsprekend bewoog hij zich door de baan. Voor geen enkele opgave hoefde ik mij extra te concentreren, alles ging als vanzelf.”

Door de Amerikaanse lokatie kreeg de finale een geheel eigen, niet-Europese sfeer. Veel vlagvertoon, kunstenaars die in shows naast hun paarden hingen en enthousiasme voor alles en iedereen wat maar naar dressuur rook. Klassieke dressuur, het is namelijk een typisch Europees erfgoed. In Europa bestonden nu eenmaal van oudsher traditionele hofrijscholen bij de koningshuizen en heerste ook een lange militaire rijkunst-traditie, die ook werd onderwezen. De hedendaagse dressuur heeft nog steeds, net als ten tijde van die oude meesters, de doelstelling het paard mooier, sterker en soepeler te maken in zijn totale verschijning. Het is de kunst van een optimaal, harmonieus samenspel tussen ruiter en paard, waarbij het lijkt alsof het paard zijn imposante bewegingen geheel vrijwillig toont.

Ter gelegenheid van de tiende finale van de wereldbekercompetitie dressuur besloot het World-Cupcomité dat het hoog tijd werd voor een Amerikaanse expansie. Maar Amerika is het land van de cowboys en dit kunstige westernrijden heeft toch een heel andere traditie dan de dressuur in Europa. De Amerikanen genoten met volle teugen van de leerschool die de Europeanen hun voorschotelden. De finale heeft de populariteit van de dressuursport in Amerika zeker vergroot. De naam van de Nederlandse dressuur kreeg tegelijkertijd meer klank. Want met de overwinning van Van Grunsven en de verdiende derde plaats van Sven Rothenberger met zijn Nederlands gefokte merrie Olympic Bo, is de nationale dressuursport hard op weg de toonaangevende positie in deze tak van de paardesport van Duitsland over te nemen. Die ontwikkeling gaat langzaam, maar gestaag: mooi op tijd, een jaar voor de Olympische Spelen in Atlanta.