Quasi-naïeve charme bij liefdesliedjes Duet Siglette

Voorstelling: Maneschrijn, door Duet Siglette (Sigurd van Lommel en Nicolette ten Bosch). Regie: Antoinette van Zalinge. Gezien: 20/4 in Klein Bellevue, Amsterdam. Herhaling aldaar 22/4, daarna elders.

Er hangt een volle maan boven hun hoofden - en het eerste wat Sigurd van Lommel en Nicolette ten Bosch zingen, is een klassiek getoonzet Parlez-moi d'amour, waarbij zij dweperige blikken naar het verre hemellichaam werpen. Samen vormen zij immers het duo Duet Siglette, dat anderhalf jaar geleden debuteerde met een innemend programmaatje in het kitsch-met-een-knipoog-genre.

Meer dan toen zingen ze nu verrassend stijlvaste liefdesliedjes van eigen makelij, maar ook Amor, amor, Voulez-vous coucher avec moi en De troubadour komen in precieuze versies met komisch effect voorbij, evenals een fraaie combinatie van How high the moon, Somewhere en Over the rainbow. Al die nummers zijn losjes gerangschikt in een raamvertelling over een jonkvrouw (op de trans van een opblaaskasteel) en een passerende troubadour. Het is passend dat Van Lommel de jonkvrouw speelt en Ten Bosch de troubadour: hij is een frêle, knaap-achtige countertenor en zij komt, zowel vocaal als aan de piano, af en toe iets kordater uit de hoek.

Het zijn de bedeesde charme, de quasi-naïeve uitstraling en de Songfestival-gebaartjes, die me in Maneschrijn het meest bevallen. En niet de parodistische pogingen tot exuberantie - daarvoor ontbreekt het Duet Siglette nog aan professioneel aplomb. Maar alleen zo'n eigen smachtliedje over de eerste tongzoen ('onze tongen spreken dezelfde taal') maakt hen al tot een bijzonder duo.