Dries van Agt en Ruud Lubbers zijn weer dol op elkaar

Het was een bijzonder weerzien. Dries van Agt en Ruud Lubbers, beiden oud CDA-leider en beiden ex-minister-president, kwamen elkaar afgelopen donderdagavond na jaren weer tegen op de jaarvergadering van The Atlantic & Pacific Exchange Program in Rotterdam. Van Agt - op doorreis van de Verenigde Staten (waar hij EG-ambassadeur was) naar Japan (waar hij colleges gaat geven) hield tijdens deze bijeenkomst de hoofdtoespraak. De stuwende kracht achter de organisatie, de Amerikaan Bob Williams, had het een aardig idee gevonden om Lubbers de introductie te laten verzorgen.

Dries en Ruud. Vrienden waren het niet toen Van Agt premier was en Lubbers voorzitter van de CDA-fractie in de Tweede Kamer. Gek werd Van Agt van de bemoeizucht van Lubbers, die altijd over een informatievoorsprong beschikte. Toen Van Agt in 1982 de landspolitiek vaarwel zei, zag hij dat tegen zijn uitdrukkelijke advies in Lubbers hem opvolgde.

De tijd heelt alle wonden. Nu beide 'ex' zijn lijken ook de tijden van de verwijten over en weer voorbij. Wat waren ze afgelopen donderdag vriendelijk voor elkaar. Zelfs geen steken onder water. Kwam het wellicht omdat iedereen in het engels sprak? In elk geval bleek Lubbers zeer te spreken over de politicus Van Agt. Hij was degene die reeds in de jaren zeventig het debat over 'waarden' aanging. Anderen waren pas in de jaren negentig zover. En ook was het Van Agt geweest die als een van de eersten de schaduwzijden van de verzorgingssstaat had onderkend.

Daarna kwam Van Agt zelf aan de beurt die er allereerst aan herinnerde dat bij de verkiezingen in 1977 de christen-democraten bijna een derde van de zetels in de Tweede Kamer wisten te behalen (“these were gorgeous times!”). De toenmalige coalitie van CDA en VVD beschikte over een zeer krappe meerderheid en zo zei Van Agt “in all fairness”, het was vooral Lubbers' leiderschap in de Tweede Kamer geweest dat substantieel aan het succes had bijgedragen. Dat is nog eens een andere tekst dan die hij in 1989 uitsprak tegenover het blad Vrij Nederland. Van Agt toen: “Wat me steekt is dat het fractievoorzitter Lubbers is geweest die bij de discussie in de Tweede Kamer over de begroting 1980 zware schade heeft toegebracht aan de eerste poging sinds Drees om de overheidsfinanciën weer onder controle te krijgen.”

Lubbers en Van Agt, alles is vergeten. Eigenlijk had Elco Brinkman moeten zien hoe na verloop van tijd toch nog alles goed komt. Hij had zich volgens de deelnemerslijst voor de bijeenkomst aangemeld, maar was niet te bekennen. Zou hij soms iets voorvoeld hebben? (MK)