Wellustige eetverhalen van vrouwen worden tragisch

Eating, zondag, Ned.3, 22.38-0.27u.

“Twenty-five years ago the secret subject of women was sex... today it's food.”

Helene (Lisa Richards) viert haar veertigste verjaardag, samen met de net dertig geworden Kate (Mary Crosby) en Sadie (Marlena Giovi) die vijftig wordt, en nodigt haar beste vriendinnen uit voor een feestje. Binnen een mum van tijd stroomt haar huis vol met vrouwen die allen het woord 'food' op de lippen hebben en dat woord de rest van de dag niet meer loslaten.

Henry Jaglom, die in 1971 als regisseur zijn debuut maakte met A Safe Place, met Jack Nicholson en Orson Welles, en bekendheid kreeg met Can she bake a cherry pie?, laat ons in Eating door middel van fragmentarische beelden kennis maken met de vrouwen en hun obsessie voor eten. Scènes in het huis - het luidruchtig feliciteren van de gastvrouw, telefoongesprekken van Helene met haar man en 'wat moet ik in hemelsnaam aan?' - worden afgewisseld met bijna documentaire beelden van tweegesprekjes tussen vriendinnen die praten over hun problemen. In het begin al voert Jaglom de Franse cineaste Martine (Nelly Alard) ten tonele die als het ware zijn taak langzamerhand overneemt door de vrouwen voor haar camera te laten vertellen over hun relatie met eten.

Zo ontstaan goed gemonteerde citaten over eten die in het begin nog wel aanstekelijk - hoe wellustig vertellen ze over hun favoriete snoepgoed! - en grappig zijn maar op den duur een beetje vermoeien. Een tekortkoming van deze aanpak is ook dat de personages weinig gezicht krijgen; zij lijken eerder vaten vol met problemen die via de mond naar buiten borrelen dan wezens met menselijke gevoelens en tobberijen.

Henry Jaglom wordt wel vergeleken met Woody Allen omdat hij hetzelfde milieu portretteert: intellectuele, welgestelde mensen die ronddraaien in hun eigen geploeter. Maar Eating heeft duidelijk minder charme en humor dan de films van Allen. Wat niet betekent dat er niet gelachen kan worden. Hilarisch en tekenend is het moment dat er drie immens grote verjaardagstaarten op tafel komen: het hoogtepunt van de dag. Niemand neemt echter uit principe ook maar één hap van de taart. Behalve Helene's moeder, die sowieso niets begrijpt van al die voedselproblemen, en de dochter van Sadie, die zich de rest van de film met taart blijft volproppen.