Visclub ING

Vroeger, ach vroeger, toen bankiers nog notabelen waren, met kantoren aan de Amsterdamse grachten waar de gewone man (laat staan de gewone vrouw) niets te zoeken had. Toen was geld iets bijzonders. Nu trekt Jan en alleman zijn flappen uit de muur.

ABN Amro, lange tijd de laatste chique bank, sponsort nu een voetbalclub. Maar wie de bestuurders ziet op de traditionele groepsfoto in het jaarverslag van de bank voelt een verlangen naar vroeger. De negen bankbestuurders zijn geportretteerd in een ouderwetse ambiance, met kroonluchter en schilderij. Van de voorste vier hebben drie hun handen gevouwen. Hoe volks hun bank er van buiten uitziet, op de foto is het even de eretempel van het geld.

Nee, dan ING, een moderne bankverzekeraar, echte banc-assurance. In haar jaarverslag geen foto's van de ondernemers van het grote geld, maar wel een inlegvel op briefpapier van bestuursvoorzitter drs. A.G. Jacobs. Hij belooft dat de medewerkers van ING in meer dan 50 landen van dit jaar hun uiterste best te zullen doen om nieuwe, aansprekende prestaties te tonen.

Een warme persoonlijke geste. Maar wie denkt dat de oude tijden hier herleven, komt bedrogen uit. Jacobs vergelijkt de strategie van ING graag met die van Unilever, een waspoederfabrikant die bankiers vroeger wel wilden financieren, maar zich niet als voorbeeld stelden. Zoals Unilever tientallen produkten heeft, zo exploiteert ING een stuk of tien financiële produkten met verschillende labels: een Postbank- hypotheek, een ING-krediet of een Nationale Nederlanden-verzekering.

Maar ING gaat nog een stapje verder. De labels zijn eigenlijk hengels: hoe meer hengels, hoe groter de vangst. Leuk voor de medewerkers van de nieuwe aanwinst Barings. Bij de Britse elitebank dacht men even dat zij werd overgenomen door een geprivatiseerd postkantoor. Dat was een vergissing. ING blijkt een visclub te zijn.