Afgebrande werklozen (1)

Bart Voorzanger legt in NRC Handelsblad van 12 april uit waarom de arbeidsbemiddeling zo weinig nut heeft. Het kardinale probleem op de arbeidsmarkt is niet het aanbod, maar de tekortschietende vraag. De overheid houdt al twee decennia de arbeid kunstmatig duur, waardoor er op allerlei niveaus van opleiding stagnatie in de vraag optreedt. Iemand als Voorzanger, met een hogere opleiding, lijdt daardoor in een aantal jaren werkloosheid al gauw een schade van honderdduizenden guldens. Op wie kan hij die schade verhalen?

Werklozen genieten als zodanig geen bescherming van de rechtsstaat: wie eenmaal enige tijd zonder werk zit, zal vrijwel zeker werkloos blijven. Zijn sociale rechten brokkelen af en hij wordt levenslang een paria. Werklozen zijn op de arbeidsmarkt wat gepeste kinderen zijn op school: uitgestotenen die worden geminacht, voor wie geen respect bestaat.

Wat kunnen werklozen zelf doen teneinde die positie te veranderen? Terugslaan! Laat werklozen eens wat meer lik op stuk geven. De bedrijven of andere organisaties die hen hebben gemarginaliseerd om zelf 'gezond' te worden, zijn heus niet onkwetsbaar. Er is geen organisatie, geen chef, zonder achilleshiel. Een stevige slag is gemakkelijk te bedenken en toe te brengen. De nalatigheid van onze politieke en ambtelijke instituties in het creëren van werk zal slechts bestaan totdat de gemarginaliseerden hun tanden laten zien. Wordt het na twintig jaar massale werkloosheid niet hoog tijd?