Dertig Seconden

- Zeg, is er iets? Je ziet zo wit.

Heb je het niet gelezen? De Amsterdamse gemeenteraad heeft het weer erg bont gemaakt.

- Hoezo? Hebben ze het tracé van de hoge-snelheidstrein over de Dam getrokken? Is de Postjesweg tot een aparte provincie uitgeroepen? Hebben ze de hele stad verkocht aan Coca Cola? Verbouwt de burgemeester weed in zijn achtertuin? You name it en ik geloof het.

- Nee, veel gekker. Ze hebben een motie aangenomen, waarin wordt betreurd dat het 4 en 5 Mei Comité meer dan een miljoen exemplaren van een speciale bevrijdingskrant heeft laten drukken bij De Telegraaf.

- En wat is daar zo erg aan?

De Telegraaf, uitgerekend De Telegraaf! Die krant was in de oorlog zo fout als een mispel. Ze hadden die speciale editie toch ook kunnen laten drukken door een verzetskrant als Het Parool, Trouw of Vrij Nederland.

- En waarom hebben ze dat niet gedaan?

De Telegraaf was goedkoper.

- Oh. Zou het dat zijn? Misschien wisten ze bij het 4 en 5 Mei Comité gewoon niet dat De Telegraaf fout is geweest. Je kunt niet alles weten en het is lang geleden, hoor, die oorlog.

Kom nou! Straks ga je me nog vertellen dat ze bij het 4 en 5 Mei Comité niet weten dat wij bezet zijn geweest door de Duitsers.

- Dat sluit ik niet helemaal uit. Je hoort de laatste tijd veel praten over het totaal verkeerde beeld dat wij Nederlanders hebben van de Duitsers. Verzoening, daar gaat het om. Maar by the way: één ding begrijp ik niet, dat moet je me toch even uitleggen. Je hebt net gezegd dat de Amsterdamse gemeenteraad een motie heeft aangenomen waarin de handelwijze van het 4 en 5 Mei Comité wordt betreurd. Dat is toch mooi van de Amsterdamse gemeenteraad, dat is toch echt een daad.

Jawel, maar daarna zijn verschillende gemeenteraadsleden gaan draaien. Ze hebben gezegd het te betreuren dat zij die motie hebben ondertekend.

- In godsnaam, waarom?

Omdat ze werden aangesproken door een paar Telegraaf-verslaggevers. Die waren boos. Die zeiden dat de huidige redactie van De Telegraaf niets gemeen heeft met de foute redactie van toen.

- Daar hebben ze natuurlijk gelijk in. De Hoge Raad was in de oorlog ook niet bepaald kosher, maar wanneer de Hoge Raad heden ten dage een uitspraak doet, zal niemand het in zijn hoofd halen die uitspraak als waardeloos weg te wuiven, omdat de rechters van de Hoge Raad zich destijds zo laf hebben gedragen.

Allemaal waar, en ik begrijp ook heel goed dat al die gemeenteraadsleden De Telegraaf tot vriend willen houden. Maar daar gaat het mij niet om. Daar ben ik niet kwaad over.

- Maar waarom ben je dan zo wit weggetrokken?

Ik ben kwaad over de manier waarop er is gestemd in de gemeenteraad. Weet je wat wethouder De Grave in Het Parool heeft verteld? Wacht, ik zal het je even voorlezen. De Grave zei dit: “Toen ik de zaal binnenkwam, moest er meteen worden gestemd, maar ik kan niet in dertig seconden een motie lezen en me een oordeel vormen. Dan verlaat ik mij op mijn fractievoorzitter en die val ik achteraf nooit af.”

- Bedoel je, dat die sukkel van een De Grave voor een motie heeft gestemd, die hij in dertig seconden niet heeft kunnen lezen?

Ja, precies. En daar ben ik zo kwaad over. Als wethouder beheert die man de financiën van de stad. Daar krijgt hij een riant salaris voor. Dagenlang zit die man over van alles en nog wat te vergaderen, maar als er een keer moet worden gestemd, weet hij niet eens waar hij het over heeft. De Grave was bovendien niet de enige. Veel raadsleden realiseerden zich pas na de hamerslag waarvoor ze hadden gestemd.

- En jij denkt nu dat heel Amsterdam al jaren op die manier wordt bestuurd?

Exact. Ik verbaas mij nergens meer over. Volgens mij rijdt die hoge-snelheidstrein binnenkort echt over de Dam.

- Zeg, even iets anders. Doe jij op 17 mei mee aan dat referendum over Amsterdam als stadsprovincie? Ga jij stemmen?

Ik denk er niet over, nog geen dertig seconden.