Wangedrag (1)

Het stukje 'Sluipwegen van wangedrag' (8 april) van Rita Kohnstamm was wederom van een verheugende herkenbaarheid. Heel goed ook dat haar familieleden mensen zijn die niet zeuren over geluidsoverlast. Een gevolg van het doemdenken over geluidsoverlast maak ik vaak mee wanneer ik over een dijk in de polder naar Amsterdam terugfiets. De wind is meestal tegen. Ik ben alleen op die weg en ineens flitst er een auto langs mij heen, die zich niet kenbaar heeft gemaakt en die ik absoluut niet gehoord heb. Ik vermoed dat de achterliggende, betreurenswaardige gedachte van die automobilist is: níet toeteren, dat is geluidsoverlast, daar schrikt die fietser maar van. Maar ik ben razend.