Hip-hopjazz laat jeugd verbroederen

AMSTERDAM, 20 APRIL. Behoedzaam draagt een groepje van zes scholieren het nog natte spandoek, hun bijdrage aan de expositie, richting RAI. “Jij bent zeker voor Bayern”, vraagt een van de meisjes aan haar Duitse buurvrouw. Wat moet ze zeggen zonder meteen van nationalisme te worden beschuldigd? Haar antwoord is ontwijkend: ze houdt niet van voetbal. “Ik ben voor Marokko”, gilt een ander. De groep barst uit in gierend lachen.

Ruim zevenhonderd jongeren tussen de 16 en de 23 jaar uit Amsterdam, Den Haag, Gent, Dortmund en Flensburg namen gisteren deel aan de slotmanifestatie van het project 'Alle tranen zijn zout' van de MBO-opleiding Maatschappelijke Dienstverlening in Amsterdam. Een dag van verbroedering en bezinning, vijftig jaar na de dood van Anne Frank. Met een speciaal lesprogramma in het teken van tolerantie, racisme, discriminatie en vooroordelen herdachten de leerlingen de periode van de Tweede Wereldoorlog. Op zoek naar overeenkomsten met nu en daarbij de centrale vraag 'Waar sta jij zelf'.

Want niet alleen groot leed, maar ook klein leed doet pijn, volgens Angelique Wilmans (18), eerstejaarsleerlinge Sociaal Pedagogisch Werk. “Ook de tranen van iemand die wordt gepest in de klas zijn zout”, legt ze uit. Tien weken lang stond de hele school in het teken van het project en ze vond het “hardstikke leerzaam want je werd met je neus op de emoties gedrukt”.

Stapels beschilderde kartonnen dozen met teksten als “Ik ben op de lagere school vreselijk gepest. Waarom?” en “Ik probeer als donker meisje niet alle blanken over een kam te scheren”. Resultaten van de ochtendworkshops. Wie koos voor percussie, intercultureel vertellen of hip-hopjazz kon 's middags meteen optreden op het grote podium in de RAI. De zaal gilde en joelde toen bleek dat de lerares economie over verborgen zangtalenten beschikte en een zelfgeschreven nummer - 'Don't let those colours fade away' - ten beste gaf. Een gehoofddoekt meisje stond ongedwongen te swingen op een stevig techno-beat, terwijl in de zaal stand-up simultaanvertalers met handen en voeten aan hun Duitse leeftijdsgenoten probeerden uit te leggen dat Tweede-Kamerlid De Vries (VVD), speciaal gekomen voor de forumdiscussie, eventueel best bereid is in deeltijd te gaan werken zolang dat maar extra arbeidsplaatsen zou opleveren en een goede beleidvoering niet in gevaar zoubrengen.

Bij de eerste klanken van de popgroep Lois Lane, die de dag afsluit, vlucht Dick Neijssel van Stichting Kinder Monument 'Markt voor Joden' naar buiten. Hij is een van de initiatiefnemers van de internationale ontmoeting tussen jongeren. “Cijfers uit een recente Clingendael-enquête toonden aan dat veel jongeren haatgevoelens koesteren tegenover Duitsers. Een dag als vandaag bewijst dat veel jongeren best bereid zijn tot samenwerking, en dat die oorspronkelijke afkeer nergens op was gegrond. Wat hier in een ontspannen sfeer gebeurt, levert een enorm positieve bijdrage aan de bewustwording van de jongeren. Dit is een ervaring die ze een levenlang met zich meedragen”, aldus Neijssel.

Het was de bedoeling dat de dag aanzet gaf tot een verdere, langdurige samenwerking tussen jongeren op Europees niveau. Neijssel: “Deze manifestatie vormt daartoe een zeer vruchtbaar begin. We willen in de toekomst ook de Franse jeugdgroepen erbij betrekken. Zodat ze samen een vuist kunnen maken om te strijden voor een tolerant Europa, zonder racisme of discriminatie. Want de jeugd heeft de toekomst.”