White Zombie

White Zombie - Astro-creep 2000 (Geffen GED 24806)

De Amerikaanse rockgroep White Zombie past in de vrolijke traditie van muzikale stripfiguren als The Monkees en The Ramones, met dien verstande dat cartoons in de Verenigde Staten van oudsher bijzonder serieus worden genomen. Het als karikaturale bikers uitgedoste viertal schrikt er niet voor terug om stijlvaste en heftige hardrock op te luisteren met kitscherige kermisklanken uit het elektronisch arsenaal. Het resultaat klinkt ouderwets en hypermodern tegelijk, als een dertig jaar oude science fiction-visie op de wereld van de volgende eeuw.

Het album Astro-creep 2000 blinkt uit door een allesomvattend concept, dat zich ontvouwt als een serie korte episoden in een vermakelijk horror-stripverhaal, bevolkt door zombies en ruimtewezens in songs met groteske titels als Grease paint and monkey brains of El Phantasmo and the chicken-run blast-o-rama.

Waar de grebo-stroming van enigszins vergelijkbare psychedelische hardrockgroepen als Zodiac Mindwarp enkele jaren geleden bleef steken in humorloze grimmigheid, zoekt White Zombie het in relativerende anti-kunst onder het van Pablo Picasso geleende motto 'the chief enemy of creativity is good taste.'

Zo moet het scheurgitaarlawaai plotseling wijken voor de tijdloze schoonheid van het Ave Maria, dat weer net zo plompverloren opzij wordt geveegd door de jakkerende motorfietsmuziek waarin White Zombie excelleert, in het niemandsland tussen Steppenwolf en Soundgarden en met echo's van T. Rex en Michael Jackson's Thriller. Ze trekken er een boos gezicht bij, maar met de Assepoester van de death metal Rob Zombie als grommende en rochelende prima donna is White Zombie simpelweg een van de boeiendste rockgroepen van dit moment. Al was het alleen maar omdat op Astro-creep 2000 het grijsgrauwe boetekleed van de chagrijnige X-generatie uitbundig wordt afgelegd en in de fik gestoken.