Lijden en verlangen ligen op paasmaandag dicht bij elkaar

LEIDERDORP, 18 APRIL. “Zijn we een weekje getrouwd, knallen we nu al over zo'n rotbankje” De Paashazenfanfare op Meubelplein Leiderdorp blijkt niet in staat de echtelijke onmin tussen Anja en Johan de Zeeuw te sussen. Even na elven - het woonwalhalla is nog maar net open - kiften de twee luidkeels over een crèmekleurige lederen tweezitter, type Spumante.

Hij strijkt liefkozend over het zachte rundleer en zegt: “Deze is een stuk minder duf dan dat kakkerige golf-ruit-geblokte bankje van jou.” Zij tettert: “Een poepkleur”, en wappert met haar meetlint. “De twee wespetailles van jouw zusjes zijn er zelfs te breed voor. Dat kreng komt er bij mij níet in. Bekijk het maar.” En weg is ze, verdwenen tussen de oma's en opa's, honden, kinderen en vooral stelletjes die in slakkegang over de 20.000 vierkante meubelmeters van Leiderdorp drentelen. Drie uur later heeft Johan zijn Anja weer gevonden: “Ze is nogal heetgebakerd, weet je, maar we doen het hoor. Een bordeauxrooie, Anja's lievelingskleur.”

Wie op zoek gaat naar het paasgevoel op de meubelboulevard, komt al gauw tot de ontdekking dat op paasmaandag lijden en verlangen dicht bij elkaar liggen. Volgens H.G. Mijnders van de Vereniging Meubelboulevards Nederland (MBN) bezochten ongeveer 400.000 meubelfans gisteren de zestien Nederlandse boulevards, de files, parkeerproblemen en de mensenmassa's ten spijt. “Het slechte weer heeft ons gigantisch in de kaart gespeeld”, jubelt hij.

Mijnders zit al vijfentwintig jaar in het vak. Zijn grootvader begon met dames- en herenmanifacturen en zitbanken, zijn vader concentreerde zich op meubels en hijzelf bestiert 11 vestigingen op totaal 40.000 m . Hij herinnert zich de eerste meubeltoonzaal in 1969 aan de snelweg in Utrecht nog net zo goed als de eerste paasopenstelling in 1983. Maar: “Zo druk heb ik het maar zelden gezien”. En is paasmaandag doorgaans vooral een meubeldagje-uit in de vorm van 'kijken, kijken en niet kopen', dit jaar lag de omzet per boulevard omstreeks de 2 miljoen gulden, schat hij. “Da's twee keer de zaterdagomzet en een miljoen meer dan vorig jaar.”

Op tweede paasdag tutten de meubelgiganten zich als vanouds op. Pasen betekent voorjaar en lente is voor de meubelbranche de tijd van het jaar dat mensen kooplustig zijn; met de grote schoonmaak achter de rug is er weer lucht en ruimte voor iets nieuws. Waar meubelpleinen elders in den lande Bonnie St. Claire contracteren om meer klandizie te trekken, is dat voor de in totaal negen meubelzaken in Leiderdorp overbodig.

Sinds de boulevard in 1986 openging bekleedt het de hoogste regionen van de landelijke top-tien. Alles, werkelijk alles aan meubels staat er te keur en te koop. Van volumineuze stalen bedden tot het liefdesbed van Stan en Linda uit de RTL-hit Goede Tijden Slechte Tijden. Van romantisch grenen eethoeken tot salontafels op venustorso in tienvoud. Van granieten keukenblokken (kostprijs 30.000 gulden) tot staande langwerpige schoenenkasten waar Imelda Marcos jaloers op zou zijn.

“Kopen? Welnee. We zijn hier voor de gezelligheid om te ontspannen”, zegt Ada Figée die met een kop koffie in haar hand een frêle gefineerd tafeltje betast. Haar kinderen worden opgevangen met video in de crèche binnen of kunnen buiten eieren verven, en zij kan samen met manlief “zalig ideeën opdoen.” Het echtpaar Baars “meubelt” ook voor het uitje. Want, zo zegt de gepensioneerde mevrouw J. Baars, bij het zien van al die nieuwe spullen alleen al “borrelt er zo'n heerlijk lentegevoel in je op”. Alleen Gert-Jan (21) en Jolande (21) uit 's-Gravenzande lijken serieuzer op zoek. Stuiterend op een kleurrijk design stoeltje van Jan des Bouvrie vertelt Jolande dat ze al sinds haar veertiende spaart voor haar uitzet, “dat is voor een meisje nu eenmaal belangrijk”. “We hebben nu 30.000 gulden opgenomen”, zegt ze, waarschijnlijk bestemd voor een zwarte lederen hoekbank. “Dit design is me toch net wat te kitsch.”

Met Pasen komen mensen vooral “voor de fun”, weet meubelboer Mijnders uit onderzoek van zijn vereniging. Daaruit bleek dat een op de vier Nederlanders het leuk vindt met Pasen rond te kijken op een meubelboulevard, zes procent schaft daadwerkelijk een meubelstuk aan. Per keer blijft een klant zo'n vijf uur hangen. Vooral bij jonge gezinnen en stelletjes zijn de meubelreuzen in trek. Samen een interieur uitzoeken is zoiets geworden als samen verlovingsringen bestellen.

Overigens wordt een dagje boulevard doorgaans niet gecombineerd met boodschappen doen bij Albert Heijn. Goederenshows aflopen is een vorm van vrijetijdsbesteding geworden, te vergelijken met een bioscoopje of een dagje relaxen bij de caravan, stelden trendwatchers in het Sociaal Cultureel Rapport 1994 vast. “Om zich te ontspannen gaan mensen steeds vaker op zoek naar visuele ervaringen, die de zintuigen prikkelen”, verklaarden ze. Mijnders dicht vooral de televisie een belangrijke rol toe: “Die heeft mensen opgevoed in kleuren en vormen.”

Gecombineerd met het feit dat een gezin gemiddeld zeven jaar met een bankstel doet in plaats van een leven lang zoals vroeger het geval was, heeft de meubelbranche haar conclusies getrokken. Er moet vooral worden ingespeeld op het 'relaxen en ontspannen', aldus Mijnders. In september volgend jaar wordt in Rotterdam 's lands eerste 'woonmall' geopend, geënt op de Mall of America in het Amerikaanse Minneapolis die in totaal 400.000 m 'winkelplezier' markeert. Daarvoor wordt het huidige Rotterdamse winkelcentrum Oosterhof samengevoegd met megastores als de Kwantumhallen en Toys 'r Us én 60.000 vierkante meubelmeters om te worden verbouwd tot één groot verwarmd en overdekt 'fun-shopping-centre', het Alexandrium geheten, verspreid over 90.000 vierkante meters. Bovenop de winkels kunnen mensen hun auto's kwijt, vertelt projectmanager M. Maltha, “en we zijn nog bezig met vervoer in de mall zelf. We denken aan golfkarretjes, dat heeft iets chique's. Naast gokpaleizen en winkels moet er ook een ruimte komen voor hoogwaardig entertainment als Scapino, het Nederlands Danstheater, noem maar op.” Meubelreus Mijnders droomt vooral van de “fun”, die hij onlangs in 's werelds grootste woonmall in Canada heeft geproefd: “Met Pasen met een onderzeeër het winkelcentrum doorglijden, als dat toch eens zou kunnen.”

Op de meubelboulevard in Diemen is gezelligheid nog toekomstmuziek. Amper twintig bezoekers bevolken een showroom en lijken vooral gericht op zo snel mogelijk inladen en wegwezen. De verkoper heeft zijn buik vol van klanten die om een schaap met vijf poten vragen. “Willen ze een tafel met een marmeren blad en een houten onderstel, maar begrijpen ze niet dat dan het marmer aan gruzementen valt.” Bezoeker J. Leeuwendaal maakt rechtsomkeert. Na vijf jaar trouw paasbezoek wordt hij tot zijn verbazing dit jaar niet meer vergast op paasbrood met gratis koffie, terwijl hij notabene met vrouw, zoon, dochter en aanhang een mintgroen salonbankje wilde kopen. “Kijk het hoeft hier geen vreetfestijn te worden, maar dit is een doodse bedoening. Dure spullen opstellen, die je moet kopen en voor de rest: bekijk het maar. Da's geen klantenbinding. Wegwezen.”