De nummer tien van Nederland in Europa Cup wel een topteam

HAREN, 18 APRIL. In de hoofdklassecompetitie maakten de hockeysters van Groningen in 22 wedstrijden slechts twaalf doelpunten. Welgeteld één keer scoorden ze in een duel meer dan één treffer, twee tegen Victoria. Maar in het toernooi om de Europa Cup voor bekerwinnaars won de Groningse ploeg ineens met fikse cijfers, vier-nul, van Heriot Watt University. Dat was een ongekende weelde voor de thuisclub, maar volgens coach Angela Veeger zou de zwakke Schotse tegenstander in Nederland slechts “ergens onderin de overgangsklasse” meedraaien.

Internationaal gelden er nu eenmaal hele andere krachtsverhoudingen dan nationaal. De Groninger-Harense Hockeyclub 'Groningen' wist verleden week ternauwernood degradatie te ontlopen. Maar de nummer tien van de hoofdklasse eindigde gisteren wel op een derde plaats op Europees niveau. Ineens speelde de Groningse elf niet in de donkere kelder, maar in de felle schijnwerpers. Op de tribune op de Harener Holt moedigden bestuurders van de hockeybond hun vertegenwoordiger in het Europa-Cuptoernooi aan en riep de enthousiaste burgemeester van Haren “naar voren met die knikker” tegen de thuisspeelsters die na afloop van de 'kleine' finale tegen het Ierse Muckross (1-0) met een ereronde hun succes vierden.

Een wereldprestatie, oordeelde Veeger. De tevreden coach noemde de bronzen medaille het hoogst haalbare. Ze vond het Duitse Rüsselheimer BK, de uiteindelijke winnaar, en verliezend finalist Slough sterker dan haar team. Groningen speelde op de eerste dag toch mooi 1-1 tegen de Engelsen. En, opperde een aantal speelsters na het toernooi, misschien had er in die partij eigenlijk nog wel meer ingezeten. Aanvoerster Angela van Dijk sprak van “heerlijke Europese wedstrijden”. Want zo veel ruimte als ze in de afgelopen vier dagen had gekregen, wordt haar in de hoofdklasse nooit gegund.

De Groningers straalden na afloop van het toernooi. Voor het eerst was er een Europa-Cuptoernooi in het noorden georganiseerd. Ze hadden vooraf de draaiboeken van dergelijke evenementen in de rest van het land doorgebladerd. Er werden nuttige zaken in aangetroffen. Er was uiteindelijk één groot verschil. Bij Groningen werd met een veel lager budget, 100.000 gulden, gewerkt. Dat kon omdat het evenement een sober karakter had. “We houden niet van te veel poespas. Dat ligt niet in de aard van de Groningers en deze club”, aldus voorzitter Siebe Visser.

Er heerste op de finaledag, gisteren, vanaf 's ochtends een enorme drukte rondom het complex. Dat bleek echter niet alleen voor het hockey te zijn. De vereniging (drie kunstgrasvelden, 800 leden) moet het parkeerterrein delen met de verleden week geopende Chinese Tuin, een topattractie tijdens Pasen. Voorzitter Visser kon desondanks trots melden dat er op drie van de vier dagen “wel duizend mensen” bij het hockey langs de kant hadden gestaan. Het was aandoenlijk om te zien hoe blij men in Haren was met dat succes.

Voor de Groningse keepster Carina Bleeker was het enthousiasme langs de zijlijn zelfs reden om te blijven hockey. De 27-voudig international verhuist voor haar opleiding chirurgie voor twee jaar naar Enschede. Ze wist eerst niet of ze daar nog op zoek zou gaan naar een clubje. Nu weet ze het dus wel. “Ik kan het nog niet missen.” De 26-jarige Bleeker is een echte clubvrouw. Ze begon op 10-jarige leeftijd in het C3-elftal van GHH Groningen. Haar echtgenoot, Marco Gerritsma, was eerst haar trainer. Samen lieten ze een uur voor de wedstrijd om het brons hun hond, vernoemd naar de legendarische Russische ijshockeydoelman Tretjak, nog even uit.

Bleeker dacht er weleens over om voor het hockey naar een ander deel van Nederland te verhuizen, maar ze bleef Groningen trouw. Toch haalde ze de nationale ploeg. “Dat kwam omdat het jeugdteam waarin ik speelde zo slecht was dat ik heel veel te doen kreeg. En dus viel ik op. Maar anderen bij ons moet twee keer zo goed zijn om Oranje te halen.” Ausputzer Anet de Boer-Van Riet had bijvoorbeeld niet misstaan in het nationale team, zeggen ze in Groningen. Ze werd echter nooit uitgenodigd.

Zo zijn er nog wel meer hindernissen voor speelsters uit het in het hockey zo geïsoleerde hoge noorden. Elke uitwedstrijd in de hoofdklasse betekent een lange busreis. Voor een duel in Amsterdam, Utrecht of Den Haag moet het Groningse team zondags al om negen uur 's ochtends bij het station verzamelen. Ze zijn het gewend, zeggen ze. Al rijdend wordt er ontbeten. En, oordeelt coach Veeger, mede door het vele reizen samen is er een grote verbondenheid tussen de speelsters ontstaan. Het is ook geen toeval dat er dit seizoen in uitwedstrijden meer punten zijn behaald dan thuis. “Naarmate je het complex van de tegenstander nadert, voel je iets groeien. Zo van: en nu gaat het gebeuren”, aldus Veeger.

Op het eigen veld zijn de zenuwen vaak groter, weet de coach. “Dan staat pa met de videocamera langs de kant, begrijp je.” Tijdens het Europa-Cuptoernooi wisten de Groningse dames gezien de resultaten echter goed om te gaan met de grote belangstelling. Dat kan een belangrijke winst voor volgend seizoen zijn. Dat is wel nodig, want afgezien van Bleeker (“Zo'n keeper krijg je nooit weer”, aldus Veeger) neemt ook de genoemde Anet de Boer afscheid. Zij is inmiddels al met haar man naar de andere kant van Nederland verhuisd, naar Zierikzee, ook geen hockeygebied.

De nummer drie van het Europa Cup 2-toernooi lijkt straks dus weer kandidaat te zijn om te degraderen. Waarschijnlijk zien de andere teams het oranje-zwarte elftal graag naar de overgangsklasse zakken zodat ze die verre reis niet meer hoeven te maken. Volgens de hockeysters van Groningen is dat echter niet het geval. Er zijn wel tegenstandsters die vervelend tegen ze doen, zoals die van HDM, die in het veld constant koeiegeluiden maken, maar over het algemeen vinden de hoofdklassers het wel leuk om bij Groningen te hockeyen. Al is alleen maar om er een heel weekeindje van te maken met een avond stappen en een overnachting.

Bij de mannen won ook de Duitse vertegenwoordiger, Harvestehuder THC uit Hamburg. De ploeg versloeg in het Italiaanse Cagliari in de finale van het Haagse HDM. Het stond 0-0 na zeventig minuten. Bij de strafballenserie miste HDM drie keer en de Duitsers niet.