Column

Pasen

Of het heet Tineke's Wereld of Lief en Leed of Oibibio, maar het heeft succes. Er is meer tussen hemel en aarde en iedereen wil graag internetten met de goddelijke wereld, contact krijgen met een overleden familielid of zelfs al babbelen met de ongeboren vrucht van zijn zuster. Levensloopanalistes, droomdeskundigen, voodoo voodoo-specialisten, ufospotters, reïncarnatieterroristen en andere geflipte en gesjeesde puntlassers bestormen de Nederlandse televisie en ik gniffel me aan flarden. Het is een nieuwe business en je hebt er dus geen diploma voor nodig. Dit houdt in dat elke molenaar die voor hij zijn draaiende molen uitstapte de vier wieken goed geteld had en niet op een vijfde rekende (en die dus tegen zijn kop kreeg) een eigen praktijk mag beginnen. Bord op de deur en half Nederland met een vijf-uurshow-IQ komt bij je op het spreekuur.

“Ik zie een heel rafelig aura en ik denk dat je de laatste tijd wel het een en ander hebt meegemaakt”, lispelt de ex-vertegenwoordiger in tandpasta die nu een bloeiende aura-readingpraktijk heeft.

De patiënt, die heel discreet cliënt genoemd wordt, voelt zich heerlijk. Eindelijk wordt hij serieus genomen. Thuis hangt al jaren zo'n sfeer van niet zeuren, morgen is er weer een dag en moet je maar niet zo veel zuipen en nu krijgt hij opeens aandacht. Hij heeft iets. Er is iets aan de hand. De aura-reader zegt het en ziet vervolgens sluimerend liefdesverdriet, webberige doodsangst en heel veel verloren energie. Yoga is belangrijk, een cursus rebalancing, rebirthing is ook geen luxe en als je er toch bent, pak dan bij mijn vrouw even een regressietherapietje mee.

De kleren van de keizer worden besteld, gemaakt, gepast, verkocht, gewassen, gestoomd, hersteld en door een ander afgedragen. Het is fantastisch en iedereen staat elkaar oerdansend te begrijpen.

Op de televisie is het helemaal genieten. Daar zie je mensen die dagelijks praten met elfjes, ufo's op hun woonerf zien landen, buitenaardse drollen in hun bed vinden, magnetisch geaborteerd worden door Marsmannetjes en ga zo maar door. De fantasie is zeker in dit soort zaken oneindig. Maar het leuke is dat we nu te veel netten hebben en die moeten vol. En hoe vul je netten? Met goedkope praatprogramma's. Een bordkartonnen decortje, een bus klapvee uit Dronten en een stelletje hallelujah's die heel graag hun verhaal op de televisie komen vertellen. En de fantasie is ongebreideld.

“Ik lag in bed, werd wakker in een oerwoud, vocht met een tijger, bedreef de liefde met een loopse boa en werd schreeuwend wakker in mijn eigen bed. En ik was helemaal bezweet.”

“Is dat geen dromen?” vraagt de televisiemevrouw.

“Nee, daarvoor was het te sterk en ik vond de volgende dag ook twee lychees op de fruitschaal. En die had ik niet gekocht.”

Daarna komt de man die cirkels in het korenveld heeft ontdekt, een ander die zomaar van zijn canapé naar de kroeg werd gezogen (ik heb dat dagelijks!) en weer een ander die bezoek kreeg van een onbekende dode die kwam vertellen dat alles goed is met moeder.

Het blijft heerlijk en ik geniet me helemaal suf van al die simple minds. Er kunnen mij niet genoeg Klaziens, Jomanda's en andere moderne heksen op het scherm voorbij trekken en wat is er onschuldiger dan mensen die elkaars tenen lezen en op die manier elkanders toekomst voorspellen. Vroeger speelde het zich af op de derderangs kermis tussen de tent van de vrouw met de negen tieten en die van de man met de twee hoofden. De televisie is alleen de kermis geworden en ik zap me helemaal suf langs alle attracties. Heerlijk, heerlijk, heerlijk.

Buiten ons Westen slacht iedereen elkaar af, onschuldige kinderen krijsen door Bosnische straten, de halve wereld verdorst, verhongert en veraidst en wij lezen elkaars voetzolen op de buis.

Is deze ontwikkeling nieuw?

Nee, natuurlijk niet.

Dit weekend vieren we het feit dat een gozer een kleine tweeduizend jaar geleden uit zijn graf opstond. En vóór die tijd had hij vissen en broden vermenigvuldigd en een ommetje op het water gemaakt. Dus nieuw is het niet. Anders, meer niet.