De Maastrichtse sterren dreigen toch te vallen

MAASTRICHT, 15 APRIL. Hun rode shirts worden gesierd door vijfpuntige witte sterren, bekend van het eeuwenoude Maastrichtse stadswapen. Maar de MVV'ers ontlenen er deze voetbalcompetitie geen kracht aan. Ze schitteren nauwelijks. Na een hoopgevend begin gleden ze zelfs af naar de gevarenzone van de eredivisie.

Gisteravond verloren ze in de eigen sfeerrijke Geusselt opnieuw twee kostbare punten. Een bittere pil, die 2-3 tegen PSV. Toch putte trainer Sef Vergoossen moed uit het optreden van zijn mannen. Ze hadden goed gespeeld, stelde de gentleman na afloop op de persconferentie vast, “maar twee keer drie seconden waren ze niet bij de les. En dat kun je je tegen een topploeg niet permitteren.”

Topploeg? Wie PSV in de eerste helft bezig zag, kreeg niet dat idee. Neem het eerste serieuze balcontact van de Eindhovenaren. Wat centrale verdediger Jürgen Dirkx in de openingsminuut aan stuntelwerk liet zien, zou zelfs in een amateurderby tussen Oirschot Vooruit en Spoordonkse Boys tot felle kritiek van de ploegmakkers hebben geleid. Hij timede compleet verkeerd, struikelde bijna over zijn eigen benen en had een stevige overtreding nodig om zijn opponent Richard Roelofsen de doortocht te versperren. Dirkx' miserabele actie kreeg spoedig navolging. Geen enkele PSV'er hinderde Roelofsen, toen de MVV'er de bal na een corner van Maurice Hofman ineens op de slof nam: 1-0.

Na PSV's gelijkmaker - Ernest Faber trof met een snoekduik met het hoofd de roos - was het de beurt aan Ronald Waterreus. De Brabantse doelman was bij een Maastrichtse corner in de greep van de twijfel. Moest hij gedecideerd uitlopen of op de lijn blijven staan? Hij deed geen van tweeën en zag hoe Roelofsen de bal simpel in het net joeg. Tot overmaat van ramp kwam de keeper stevig in botsing met de schutter. Waterreus kon met pijnstillers doorspelen, maar ging na afloop naar het ziekenhuis, omdat het vermoeden bestond dat hij een scheurtje in een jukbeen had opgelopen. Het overgrote, Maastrichtse deel van de kritische 8.800 toeschouwers kreeg na de voorsprong hoop. 2-1 bij de rust in deze spannende rommelpot, was Us MVV'ke bezig een belangrijke stap te zetten op weg naar het behoud van zijn eredivisie-status? Het volk zat tegelijkertijd in zijn rats, het was nerveus en reageerde zich af op arbiter Jol, die het spel te veel onderbrak, maar zijn missertjes over beide partijen verdeelde.

Na de pauze verdween bij PSV Erik Meyer van het toneel ten gunste van Gregory Playfair. Het doel van de wissel was de spits Ronaldo méér ruimte te geven. Luc Nilis opereerde nu dichter in de buurt van de goalgetter uit Brazilië, die met zijn onnavolgbare schijnbewegingen altijd voor dreiging zorgt.

De 2-2 van PSV was een beauty. Nilis, die steeds meer herinneringen oproept aan PSV's vermaarde ex-spelmaker en schutter Willy van der Kuylen, knalde de bal voorbij Rein van Duynhoven na een voorzet-op-maat van Arthur Numan. PSV oogde prompt zelfbewuster. Het kreeg meer greep op de wedstrijd, zonder overigens de sterren van de hemel te spelen. Ronaldo kreeg na een kwartier in de tweede helft de kans zijn positie als topscorer te verbeteren. Hij kopte de bal via de grond in na een corner van Nilis, PSV's absolute uitblinker: 2-3.

MVV was aangeslagen, maar weigerde te capituleren. Het stroopte de mouwen op, werkte zich in het zweet om althans nog één puntje mee te pikken. Invaller Abu Balarabe had alle pech van de wereld. Hij kon wel onder de grond kruipen van verdriet toen de bal na een inzet van links tegen de paal achter Waterreus kaatste. Roelofsen maakte zich in het Maastrichtse slotoffensief ook nog verdienstelijk met een dreun van afstand. Waterreus stond nu keurig op zijn plaats.

Wat nu MVV?, vroegen de Maastrichtse fans zich bij het slotsignaal af. Vergoossens' elftal kan niet gerust zijn. Het degradatiespook waart nog rond bij De Geusselt, zeker met het oog op het zware programma. De Maastrichtse sterren mogen niet vallen, vinden ze in de Limburgse hoofdstad. Afdalen naar de eerste divisie zou het grote doel verstoren: De MVV'ers willen in de verre toekomst een nieuw hoogtepunt beleven.

Een groot feest, zoals ze dat in 1963 vierden. Toen speelden ze vijftig jaar lang onafgebroken in de bovenste afdeling van het Nederlandse voetbal. In het boekje Us MVV-ke 90 jaar van Maurice Mordant staat te lezen dat ieder selectielid van de club destijds een prachtig shirt kreeg met daarop een vijfpuntige ster. Van gouddraad.