Kees Raaymakers; Bedelen om baantje ligt mij niet

De 40-jarige Kees Raaymakers uit Best herinnert zich de maanden in 1991 die voorafgingen aan zijn ontslag bij Philips Corporate Component Database, waar hij werkte als data-acquisiteur, nog goed. “Het begon met geruchten die steeds sterker werden. Toen zei de baas dat het echt zo was dat onze afdeling zou worden gesloten. En daarna ontstond een situatie die te vergelijken is met het schoppen in een mierenhoop. Ons ploegje van zeven man, dat tot dan toe gezellig met elkaar was omgegaan, bleek plotseling uit individuen te bestaan die allemaal aan de slag gingen om hun eigen toekomst veilig te stellen.”

Raaymakers werkte tien jaar bij Philips, aanvankelijk als uitzendkracht. Zijn afdeling voerde in een computer alle door de onderneming gebruikte componenten in onder een bepaald nummer dat is te vergelijken met het ISBN-nummer in boeken. “Ik had het er prima naar mijn zin. Juist op het moment dat Centurion begon, was me een vaste baan aangeboden. Maar omdat onze afdeling niet direct was gericht op het maken van produkten sneuvelde ze al meteen.”

Sinds 1 augustus 1991 zit hij - met uitzondering van een tussentijds baantje bij de Hogeschool in Eindhoven - zonder betaald werk thuis. Omdat hij langer dan twee jaar als werkloos staat ingeschreven, komt hij sinds kort bij het Arbeidsbureau in aanmerking voor 'individuele trajectbemiddeling'. Een consulent, een voormalig personeelsfunctionaris bij Philips, probeert met Raaymakers, die een MTS-diploma elektronica heeft, gericht naar werk te zoeken. “Het is nog te vroeg om te oordelen over de vraag of die bemiddeling zin heeft. Men claimt een resultaat van 80 tot 90 procent. Waarbij het wel de vraag is of het dan ook om werk gaat dat de mensen willen.”

In inkomen is hij per maand 800 gulden netto op achteruitgegaan. Hij zit nu in de Bijstand met een maandinkomen van 1262 gulden.

Raaymakers is vrijgezel. Hoewel hij er geen bewijzen voor heeft, meent hij dat zijn burgerlijke staat van invloed is geweest op zijn ontslag. “Ik kan me tenminste indenken dat ze mensen met een gezin of met een zware hypotheek hebben laten voorgaan bij het zoeken naar ander werk.”

Verbitterd is hij geenszins. Zijn daginvulling gaat voornamelijk op aan zijn activiteiten als zendamateur op de radio, maar sinds kort ook op de televisie. Op het dak van zijn huurflat in Best staat een antenne; een van zijn kamers is ingericht als studio. “Ik ben er nogal fanatiek mee bezig, je zou het een passie kunnen noemen. Het vult mijn dagen redelijk tot goed. Als je niet aan de slag kunt, helpt een hobby om niet verbitterd te gaan zitten doen.”

Er is één probleem. De hobby kost nogal wat geld. Zijn bankrekening is meestal goeddeels leeg, want “als je weinig geld hebt, kost alles meteen al een hoop. Van dat geldgebrek word je wel eens wat moedeloos.”

Raaymakers: “Om leuke dingen te kunnen doen - ik was bijvoorbeeld gewend om één keer in het jaar te gaan skiën - moet je vast werk hebben. Maar werken is slechts een deel van je leven. Er zijn andere dingen die ook belangrijk zijn, maar voor zulke ideeën kun je eigenlijk niet goed meer uitkomen. Iedereen moet tegenwoordig ambities hebben, men vindt dat men koste was kost vast werk moet hebben. Bedelen om een baantje ligt me niet. Begrijp me goed: ik wìl werken. Het liefst in de elektronica of in de informatica bij een groot bedrijf, waar ik veel mensen om me heen heb. Maar grote bedrijven zijn er in deze regio niet zoveel.”

Over de operatie Centurion heeft Kees een dubbel gevoel. “Die was nodig, alleen jammer dat ik er de dupe van werd. Toen ik in februari hoorde dat Philips over 1994 2,1 miljard gulden winst had gemaakt, dacht ik: dat is prima. Ik zit niet vol verwijten ten aanzien van mijn oude werkgever, niet meer. In het begin echter had ik een machteloos gevoel. Ontslag overkomt je zonder dat je er iets aan kunt doen. Er moesten bij de onderneming zaken ingrijpend veranderen. Misschien dat Philips inderdaad te veel opperhoofden had en te weinig Indianen. Met Timmer hebben ze echt een oorlogsopperhoofd gekregen.”