Ik voelde me zo leeg zonder het acteren

Dit voorjaar doen duizenden jongeren weer toelatingsexamen voor een van de kunstopleidingen in Nederland. Wat willen ze als professioneel kunstenaar? Wie denken ze te worden? Een serie kleine portretten.

naam: Marjan Barlage

leeftijd: 19 jaar

toelatingsexamen: toneelschool Amsterdam, Arnhem en Maastricht

Niet bekend

“Ik heb mezelf wel voorgelogen dat ik iets anders wilde dan toneelspelen. Uit angst dat ik het niet zou redden. Eigenlijk is dat zo zwak. Je bent bang dat je geen baan krijgt want je bent gewend aan luxe. Maar wat heb je er aan om doodongelukkig in een duur stoeltje te zitten? Ik ging werken in een croissanterie, om mezelf te testen. Al na drie weken wist ik dat ik niet zonder acteren kan, ik voelde me zo leeg.

Op mijn veertiende begon ik op de vooropleiding. Ik was echt zo'n muurtje: stoer, trainingsjackie, petje op. Het eerste wat ik leerde was dat toneelspelen geen kwestie is van doen alsof maar van echt iets voelen.

Spelen heeft ook veel met levenslust te maken. Je wilt gezien worden. En gehoord. Een boodschap heb ik niet, dat klinkt zo moralistisch. Maar ik vind het heel belangrijk dat groepen met eigen ideeën kunnen blijven bestaan.

Alles wordt zo commercieel, zo oppervlakkig. Ik wil iets anders brengen dan vermaak. Liever heb ik vijftien mensen in de zaal bij wie je echt iets aanroert, dan vijfhonderd die uit hun neus zitten te vreten. Theater maken waardoor mensen in verwarring raken, aan het denken worden gezet, dat is mijn doel. Het is zwaar, maar het kan.

Ik heb dit jaar op drie scholen auditie gedaan. In Amsterdam ben ik afgewezen. Dan word je toch weer onzeker. Maar ook dat is een test: wil ik dit vak echt of niet?''