Evangelium vitae (2)

De encycliek Evangelium Vitae is ten minste vijftig jaar te laat verschenen. Het is dit jaar immers 50 jaar geleden dat op gewelddadige wijze een eind is gemaakt aan de werkelijke cultuur van de dood, het nazisme.

Tegen de opkomst daarvan heeft het Vaticaan zich helaas nimmer op ondubbelzinnige wijze verzet, waardoor het in feite medeplichtig is geweest aan de bloei daarvan, die miljoenen onschuldigen het leven heeft gekost. Gelukkig echter biedt dit herdenkingsjaar Rome alle mogelijkheid voor de ruiterlijke erkenning daarvan, waarmee niet alleen afstand wordt genomen van het bezoedeld verleden, maar tevens helder zicht wordt verkregen op het heden.

Dát wordt namelijk niet bepaald door de “cultuur van de dood”, zoals de paus denkt, maar door de “cultuur van de hoop”. De hoop zoals die spreekt uit de wereldwijd onderschreven mensenrechten, waarvan onze tijd - getuige de steeds luider wordende roep om naleving - hoogzwanger is. De bevalling daarvan vraagt evenwel om een verloskundige van een ander kaliber dan paus Johannes Paulus II.