Postmodern pikken

De Brakke Hond 46, lente 1995. 149 blz.ƒ13. Verdussenstraat 13, 2018 Antwerpen, fax 003232378659

Werd Joost Zwagerman in het Parool van afgelopen zaterdag door J.P.Guépin van 'links racisme' beticht om zijn roman De buitenvrouw, in De Brakke Hond betitelt Sara Block dit boek als 'een veredelde Bouquetroman' en 'een kutboek'. Block bespaart hem weinig: modieus, clichématig, foute thematiek, mannenfantasieën, niet Politiek Correct, schoolkrantestijl, oerhollandse gemeenplaatsen, dooddoeners - “De Maximalen hebben zich altijd al wat vreemd uitgedrukt, maar hier maakt hun ongekroonde koning het wel erg bont”. Anders dan Guépin waagt ze zich liever niet aan een nadere analyse van Zwagermans opvattingen, maar ontleedt ze een fragmentje in stijlfouten.

Uitgever Julien Weverbergh vond nog honderd nagelaten gedichten van zijn twintig jaar geleden aan een overdosis overleden schoonzoon Jotie T'Hooft. Hij stierf op zijn eenentwintigste en voelde zich al veel eerder een oude man: “De hersens in hun pan gebakken / wegen duchtig naar de grond / waar onze bestemming ligt of: / dode tong in tandeloze mond. // Deze droefheid maakt wel wijzer / doch die wijsheid ook bedroefd: / dat ik mij nu al zo ontmoeten moest / deze morgen in een spiegel.”

Het 'driemaandelijks literair tijdschrift met neus' De Brakke Hond vroeg een aantal schrijvers welke van onze literatuur in de 21ste eeuw als klassiek beschouwd zal worden. Zeven schrijvers reageerden. “En als de nieuwe vriendin van mijn vader wieltjes had, konden we er dan op skaten?” vraagt Paul Mennes (Tox) op zijn beurt. Oorspronkelijkheid is een mythe meent hij, en volgens hem 'ruikt de absurde drang naar oorspronkelijkheid sterk naar een zeer grote hoogmoed”. Postmodern pikken - citeren - mág, moet zelfs. “In een tijd van wolven moet je je niet met schaapachtige boeken bezighouden. Laat de komende klassiekers intens zijn, ingekookt, bijtend en snijdend, vlammend en brandend, even rauw, wild en hard als de wereld zelf en ja als het moet ook 'aanzetten tot lachen, rillen, huilen, kotsen en klaarkomen'.”

Ook Désanne van Brederode (Ave Verum Corpus) gelooft heilig in literatuur in clip-vorm, de anderen hebben geen idee. “Zal Het verdriet van België zo duurzaam zijn als Parijs-Roubaix?”