Voetbal en het fatsoen

Het enige leuke aan voetbal is het voetbal zelf. Individuele acties, vloeiende combinaties, spetterende en subtiele schoten, fabuleuze doelmansreddingen, hartstocht en onvoorspelbare uitslagen in een wolk van aanmoedigingen.

Al het andere is niet leuk, al die anderen die zich met het spel bemoeien zijn niet leuk: voorzitters met hun opportunistische demagogische taal, managers met hun gladde praat over marketing en makelaars die hun zakken vullen met geld uit spelershandel. Ze zeggen dat de commerciële voetbalwereld een afspiegeling is van de samenleving. Zeker. Wanneer je ziet hoe spelers door hun broodheren worden beschermd wanneer ze een scheidsrechter beledigen en een tegenstander moedwillig schoppen, wanneer hun broodheren hun spelers aanzetten tot meer strijd. Wie niet strijdt, krijgt geen geld, wie zich de strijdmethode van de club niet eigen maakt, wordt ontslagen - o nee, die wordt verkwanseld aan een andere broodheer. De broodheren vallen publiekelijk het gedrag van andere broodheren af. De broodheren storen zich aan media die melding maken van de overtreding van fatsoensnormen, die kritiek leveren op het gedrag van spelers, trainers en bestuursleden. Ze zouden het liefst een eigen tv-zender willen hebben die geen zware overtredingen, vechtpartijen tussen spelers toont. Scheidsrechters worden gehekeld wanneer ze in het strijdgewoel hun hoofd verliezen, scheidsrechters worden geprezen wanneer ze spelers van de tegenstander bestraffen. Zo is er de broodheer van Feyenoord die in een brief in het Algemeen Dagblad zijn supporters oproept tot fatsoenlijk gedrag en tezelfdertijd schrijft waardering te hebben voor supporters die minutenlang een fluitconcert aanhieven omdat de scheidsrechter geen strafschop aan Feyenoord gaf. Een beslissing van een scheidsrechter massaal afkeuren, dat mag best van hem. Eén scheidsrechter tegen 22 wilde mannen in het veld en duizenden opgezweepte supporters. Dat is nou sportief. Het is te begrijpen is dat vrijdag vertegenwoordigers van spelers, trainers, scheidsrechters, clubs en het bestuur betaald voetbal een zogenoemd herenakkoord hebben gesloten. Door middel van een gedragscode willen ze de voetbalsamenleving fatsoeneren. Strafmiddelen zijn er niet. Nee, natuurlijk niet. De strafcommissie zou overuren maken. Een naïef, maar respectabel streven. Misschien leren de broodheren nu hun mond te houden en kunnen we ons concentreren op het spel zelf - het enige leuke aan voetbal.