Lief en Leed

Na afloop van een koers kom je heel moeilijk bij de renners. Ook niet als vrouw of vriendin van. In de Tour de France lukt dat al helemaal niet. Dat is echt een circus. 's Avonds na het eten in het hotel zie ik 'm dan even. Toen Jelle een paar jaar geleden een etappe won en ik 'm wilde feliciteren, kwam ik d'r niet langs. Heb ik zo'n agent even een prikkie uitgedeeld met m'n paraplu. Als ik zie hoe de vrouwen van die voetballers behandeld worden. Daar wordt werkelijk van alles voor geregeld volgens mij.

Mijn vader was ook een fanatieke wielrenner. Als klein kind ging ik vaak mee naar wedstrijden. Ik ben er dus vroeg ingerold. En ach, je bent jong en past je makkelijk aan. Vorige week ben ik nog meegeweest naar de Ronde van Vlaanderen. Maar dat is geen doen. Heel België liep uit. Van de koers zelf krijg je nauwelijks iets mee.

Ons leven staat in het teken van fietsen. 't Is hoofd-, geen bijzaak. Maar omdat het zo ingeburgerd is, sla ik er nauwelijks meer acht op. Neem de voeding. Veel koolhydraten, veel pasta's dus. Ook voor mij. Zijn trainingsschema's, daar houden we ons aan. Omdat Jelle al zo lang fietst, is het allemaal vanzelfsprekend. Als hij een weekje weg is met de ploeg, trek ik mijn eigen plan. Dat doe ik nu al zo'n tien jaar. Pas als Jelle stopt, verandert dat. Dat zal wennen zijn, voor hem en voor mij.

Bang dat d'r iets fout gaat tijdens de koers? Die angst heb je altijd. Als ik zijn naam in de uitslagen terugzie, ben ik tevreden. Maar pas zodra hij na afloop heeft gebeld, is het echt over. In de Tirreno is Jelle ooit zwaar ten val gekomen. Op tv zeiden ze dat het 'heel erg' was. Paniek hier in huis, zeker omdat we hem maar niet aan de lijn konden krijgen. Later belde hij. Bleek het uiteindelijk allemaal mee te vallen: een paar schaafwondjes. Zo'n bergrit in de Tour, als ze meer dood dan levend boven komen. Ja, dat vind ik rot om te zien. Soms denk ik wel eens: 'Dat kost hem een paar jaar van zijn leven.' Maar ja, het is zijn vak. Het hoort bij het wielrennen.