De agent is een pion, net als de kunstenaar

Dit voorjaar doen duizenden jongeren weer toelatingsexamen voor een van de kunstopleidingen in Nederland. Wat willen ze als professioneel kunstenaar? Wie denken ze te worden? Een serie kleine portretten.

naam: Daniël Theunissen

leeftijd: 22 jaar

toelatingsexamen: Academie voor beeldende kunst in Maastricht

uitslag: aangenomen

“Met mijn collega's bij de politie kan ik goed praten over traumatische ervaringen, maar ik vertel ze niet dat ik later, thuis, ga schilderen wat ik heb gezien. Een man op een stoel voor een brandend pand, een ongeluk met elf gewonden - meer smurrie dan wat anders - zulke beelden blijven me bij.

Ik was een paar jaar geleden al aangenomen op de academie in Maastricht. Toch werd ik agent. Het was de druk van buitenaf. Ga nou maar een vak leren, als je echt wilt schilderen komt het er vanzelf wel uit, zeiden mijn ouders. En nu komt het er dus uit.

Sinds twee jaar zit ik bij de noodhulp: burenruzies, inbraken. Het is wel avontuurlijk, maar je gaat je afvragen: wil ik dit voor de rest van mijn leven? Werken, slapen, geld uitgeven, dat is het. Je ziet alleen ellende, zinloos geweld. Je doet hartstikke veel moeite, maar het publiek behandelt je als grof vuil. Dit werk moet gedaan worden, in het algemeen belang. Alleen, ik heb er geen feeling meer mee. Ik wil iets doen waarin ik mezelf kwijt kan.

Mijn hoofd zit vol ideeën. De vrijheid van tegenwoordig, alles kan en mag. Ik wil het klootjesvolk er bewust van maken dat we daar goed mee om moeten gaan. Vooral jongeren zijn mijn doelgroep. Ja, ik heb een missie. Een vorm moet ik er nog voor vinden. Puur abstract wordt mijn kunst in elk geval niet.

Een agent is een pion, een kunstenaar ook. Maar een kunstenaar kan koning worden, hij kan zelfstandig werken. Als mij dat niet lukt kan ik altijd nog terug naar de politie.''