Vissers uit Vigo demonstreren voor Canadese ambassade in Madrid; Eierstruif op net pak burgemeester

MADRID, 7 APRIL. In alle vroegte zijn ze vertrokken uit de dorpen rond Vigo in Galicië. Na een rit van zeven uur in de bus overstromen busladingen vissers en hun familieleden leeg op in een van de brede boulevards in Madrid. Elegant geklede Madrilenen in de sjieke wijk Salamanca kijken vanaf de terrassen verbaasd naar de stoet die langstrekt. Gedrongen, vierkante mannen en vrouwen met gebruinde gezichten en armen als boomstronken stappen vastberaden in de richting Canadese ambassade. “Canadezen zijn piraten” klinkt het in spreekkoren die worden begeleid door de traditionele Galicische doedelzakken en scheeptoeters.

Gistermiddag demonstreerden enkele duizenden Gallicische vissers en hun families tegen het Canadese optreden in internationale wateren. Een maand gelden werd de trawler Estai door de Canadese marine opgebracht op verdenking van het schenden van de visserij-akkoorden over de vangst van de heilbot. De gemoederen waren gisteren nog eens extra verhit door ernstige incidenten tussen Spaanse vissers en de Canadese autoriteiten aan de vooravond van de demonstratie. Hierbij zou de Canadese marine hebben getracht bij twee boten de netten los te snijden.

“Het is een schande en levensgevaarlijk”, zegt kapitein José Luis Hervello. Met ingehouden woede frummelt hij aan zijn video-camera. “Zo'n losgeschoten kabel van een net hakt alles in tweeën wat hij op zijn weg tegen komt.” Zelf is hij juist met zijn negentienkoppige bemanning teruggekeerd van de Canadese visgronden.

Afhankelijk van de onderhandelingsresultaten die de komende dagen worden bereikt, zal hij volgende week weer afreizen. “Wij hebben de heilbot voor de Canadese kust vier jaar geleden ontdekt en de vistechniek en de markt ontwikkeld”, zegt Hervello. “De Canadezen keken er niet naar om. En nu wil ineens iedereen erop vissen.”

De stoet propt zich in de smalle Calle de Núñez de Balboa waar de Canadese ambassade zetelt. Niets verraadt de aanwezigheid van de vijand. Zelfs de Canadese vlag is gestreken op de derde verdieping van het anonieme flatgbouw. Alleen een peleton politie in gevechtsuitrusting wijst er op dat de vissers aan het goede adres zijn.

De bonkige vissers blijken meer te willen dan de geroutineerde spreekkoortjes die het gestaalde vakbondskader inzet. De eieren worden uitgedeeld. Al snel vliegt het struif alle kanten op, waarbij ook de voorste linies van de proteststoet het moeten ontgelden. Het eierwerpen blijkt niet de sterkste kant van Galiciës harde visserskern. Dat ondervindt ook burgemeester Príncipe van Vigo die als vertegenwoordiger van het protest enkele minuten heeft gesproken met de Canadese ambassadeur in het gebouw. Terwijl laatstgenoemde zich niet buiten zijn veilige vesting waagt, moet de burgervader zijn bezoekje bij terugkeer bekopen met een vloed aan eierstruif op zijn goede pak.

De stoet trekt verder naar het om de hoek gelegen secretariaat van de Europese Unie. De spreekkoren, die eerder Canada in het algemeen en haar vissers in het bijzonder naar de bodem van de oceaan hebben verwenst, nemen nu Europa op de korrel. Eieren blijven dit maal uit, niet uit respect, maar eerder omdat de complete voorraad inmiddels tegen de ruiten van de Canadese ambassade is geplakt. Maar de boodschap is er niet minder om: de vissers eisen een ferm optreden van de Unie tegenover Canada. Als later in de middag het nieuwe, hardere standpunt van de Unie bekend wordt tonen de grote reders uit Galicië zich tevreden met het resultaat. Maar kapitein Hervello moet het allemaal nog zien gebeuren: “Canada wordt veel te veel ruimte gelaten in hun pretenties. Europa moet geen duimbreed toegeven.”