Een bruinknaagdiertje als pruik

Anne Enright: The Wig My Father Wore. Uitg. Cape, 216 blz. ƒ33,65.

'Het was een stugge, ruwharige pruik met volop persoonlijkheid. Hij tolde als een dier rond op zijn hoofd. Hij was hevig bruin. Als kind was ik er dol op. Ik geloofde dat de pruik ook van mij hield.' Uitgeverij Cape maakte voor het fraai getitelde The Wig My Father Wore van de Ierse Anne Enright speciaal een buikbandje met een van de allermooiste citaten uit de roman er op.

Bovendien werd het (gebonden) boek laag geprijsd, 33 gulden 65 kost het in Nederland. En dan kreeg het ook nog een schitterende omslagillustratie, van een kalend mannenachterhoofd met een bruin knaagdiertje erop. Hebben we nog meer nodig om voor een boek door de knieën te gaan? Nee. Maar er schuilt wel een addertje onder die pruik. In haar ijver om van haar tweede boek een fantastische, groteske en surrealistische overwinning te maken, struikelt Enright herhaaldelijk over obstakels waar haar literaire beentjes (hopelijk nog) te kort voor zijn. Onweerstaanbare zinnen zoals de hierboven geciteerde, daar zijn er wel meer van te vinden in The Wig My Father Wore. Al even verrassend is de opkomst, meteen in de tweede zin, van een engel die aan de deur belt. Hij is een doorschijnend mooie ex-zelfmoordenaar - engelen zijn namelijk allemaal zelfmoordenaars geweest - met wie de ik-figuur Grace slechts even worstelt voor ze dodelijk verliefd op hem wordt. Tot zover geen enkel bezwaar. Helaas bestaat de roman voor driekwart uit onbegrijpelijke dialogen en andere zinnen, vooral daar waar Grace haar werkkring op de Ierse redactie van het tv-programma LoveQuiz een rol speelt. Enrights zoeken naar onverwachte wendingen leidt te vaak tot niet te volgen kronkels. Denk deze gedeelten weg en er blijft een toch nog raadselachtige, maar ook prachtige novelle over, over een moeder met een harig gezwel in haar buik, een dementerende vader tussen twee beroertes in, en een in een zwangerschap ontaardende hopeloze verliefdheid op een onaards mooie man. Vol onvertaalbare zinnen, zoals deze over een tv-ploeg die na met ontslag te zijn bedreigd gaat eten: 'We take our trays in silence and queue up for food that tastes like our own lives cooked up, cooled down and reheated. I have paranoid peas, with manipulated mashed potatoes and a web of intrigue on the side. The researchers have Fuck You Foie Gras and Sole on the Dole. None of us can face dessert.'