Weg met de pantykousjes; Het ultieme Blijf-van-mijn-lijf signaal

Kleine ergernissen, het leven zit er vol mee. De een krijgt kromme tenen van vieze vaatdoekjes, de ander ergert zich aan crème fraîche. En sommige mensen winden zich op over kniekousjes.

Naast mijn computer ligt de Grote Feminiene Oogvervuiler, het meest sensualiteit-dodende onderdeel van de vrouwengarderobe, een uit '90 procent polyamide, 10 procent elasthan' samengestelde afknapper pur sang, een fabrikantenvondst die het begrip wanprodukt levend houdt: een paar panty-kniekousjes. Na lange aarzeling, nee, existentiële twijfel heb ik voor éénmaal zulke Feinkniestrümpfe / Mi-Bas / Knee Highs gekocht, en wel bij de Haarlemse 'specialist in beenmode alsmede fournituren' Van Balen.

Mijn afkeer van 'ultratransparante, elastische en rimpelloze' kniekousjes ('passende charme', meent het Nederlandse textielbedrijf Jovanda) ontstond eind jaren tachtig in Peking. Na decennia van Mao-pakken-dictatuur hulden Chinese vrouwen zich steeds vaker in mantelpak en mini-rok. Aangezien panties prijzig waren, besloot menigeen onder dergelijke bourgeois-liberale kledij een paar goedkopere, tot en met de kuiten reikende kousjes te dragen. Rond het Plein van de Hemelse Vrede fietsten op winterdagen duizenden dames die vooral in het oog sprongen door hun knalrode blote knieën. De Grote Roerganger draaide zich van afschuw om in zijn mausoleum, en voor één keer was ik het met hem eens.

Het zal wel van wereldvreemdheid getuigen, maar ik kon me niet voorstellen dat kniekousjes ook in het Westen en masse over de toonbank gingen. Inmiddels weet ik beter. Onder talloze pantalons en opwaaiende zomerjurken blijken deze netvliesverpestende, zweetvoetenbevorderende uitwassen van het moderne leven schuil te gaan. Ze glimmen je honderd procent chemisch tegemoet, ze terroriseren het reukorgaan, ze zijn voorzien van onflatteuze stiknaden, en wanneer ze worden uitgetrokken laten ze rondom de knieën (toch al niet de fraaiste illustraties van fysieke schoonheid) een letterlijk bloedlelijke elastiek-afdruk in de huid achter.

Wie als vrouw een man op de vlucht wil jagen, moet kiezen voor kniekousjes. Diplomatieker dan een schop in zijn kruis, effectiever dan 'nee'. Voilà het ultieme blijf van mijn lijf-signaal: aan mijn lichaam geen polonaise, heren - aan mijn lichaam kniekousjes.