Flessenlikker

Anton van Hooff had zijn verhaal voor zijn Duitse studenten over de Flaschenlecker (NRC Handelsblad, 1 april) nog 'einleuchtender' kunnen maken, wanneer hij werkelijk bij het begin was begonnen, wat van een classicus toch verwacht had mogen worden. De flessenlikker is zijn loopbaan in de Nederlandse keukens al begonnen voor de echte plastictijd, die voor òns land dateert van na de Tweede Wereldoorlog, toen deze grondstof van geallieerde kant begon door te druppelen. Ook van zijn kant had Hitler een kunststof laten ontwikkelen. Daaruit was het steeltje vervaardigd van de oorlogse flessenlikker, die in Nederland in gebruik kwam om de laatste restjes uit de flessen te schrappen van het weinige dat onze bezetters ons in die jaren gunden. Het halfcirkelvormige schijfje was toen niet van plastic maar van rubber en was met een halsje aan het steeltje bevestigd, waaraan, aan de andere kant, een rubber dopje prijkte. Het geheel dat de naam 'reactor' draagt, maakt deel uit van onze verzameling oorlogsattributen. Aan deze bescheiden uitvinding lagen dus niet in de eerste plaats financiële motieven ten grondslag als zuinigheid, spaarzaamheid, schrielheid of domweg schraapzucht, maar honger en gebrek. Toen na de bezetting het eigenlijke plastictijdvak in de keukens losbarstte, was de flessenlikker er al en bleek die voor bepaalde karweitjes nog praktisch ook. Vandaar dat Blokker er nog steeds een centje aan kan verdienen.