Verlangens

In de trein naar huis (overdreven sombere luchten boven het druipende groene hart) bekruipt me een intens verlangen om iets moois te maken, iets dat alleen maar ontroert of alleen maar blij en vrolijk maakt, eerder een stuk muziek dan een stuk tekst, maar dan wel een stuk muziek dat iedereen raakt, wat natuurlijk zelfs bij muziek een utopie is.

Of een verhaal zonder kwaad. Dat zou ik ook zo graag willen: een verhaal zonder ook maar een spoor van kwaad. Niet omdat we leven in een wereld zonder kwaad, maar omdat niet ieder verhaal zoals de wereld hoeft te zijn.

Dat aan de ene kant.

Nu doet zich de mogelijkheid voor dat ik een heleboel vrije tijd ga krijgen. Ik stel me daar voorzichtig op in, ik loop aan een kleine roman te denken. Dan ga je op zoek in de uithoeken van je geest en dat is bij mij altijd hetzelfde, daar tref ik altijd een schitterend landschap aan. En altijd als ik mij afvraag wat ik met een schitterend landschap beginnen moet, tref ik er het lichaam van een dode aan.

Dat aan de andere kant.

Dat noemen ze tegenwoordig een 'uitdaging': een landschap met iemand die dood is, een meisje van achttien, en probeer daar maar eens een verhaal zonder kwaad van te maken, iets moois, iets dat alleen maar ontroert of alleen maar blij en vrolijk maakt.